Stillstone

when everything is too perfect

2011-11-14T17:24:00.001-08:00

her eyes
her eyes
her eyes
her beautiful eyes
crying in the Waldorf at nine pm
as I try to unlock the phantom of my youth.
it was a Wednesday
it must have been, what with the rain and all
I remember her tear slowly dripping from her chin
it always seemed to do that.
like a curse.
like something from a steroid dream.
I never knew her voice
nor have I ever met the true genius that lived inside her
what her beauty portrayed was more than a shot at stunning
perfection.
It was the horrific representation of the insanity of life
taken form in her soul
in her face.
she was Leyla all along.
yet I never knew her to be
anything more
than her eyes.

don't be alright.

2011-10-22T06:54:00.000-07:00

I see her eye through the storm
and the rattling leaves
and the cage.
Through mountaintops of conditioned
lovers and unconditioned wanderers.
Inside calling cards of wall-street brokers
back broken from falling out of windows
onto old men who lived in times where
everything was exactly like it is now but
nobody wants to see it.
Through supermarkets of wanting more
than a life of eternal solitude and numb
dinners but getting stress and cancer
as a result.
Through the mass murdering schoolteachers
holding on to the world as if it were a textbook
flipping through pages endlessly looking for the meaning
of why.
Through the friendly eyes of social media
calling onto all who are blind enough to
look at themselves through the old narcissistic funhouse mirror of lies.
Through the highs and lows of the Olsen Twins who too have seen better days.
Through the lovely people who say that god created the
heavens and the earth, yet had nothing to do with
L. Ron Hubbard.
Through satellite tracking devices devised solely to win wars.
Through televised revolution only followed until the big man hangs.
Through screaming next door neighbours who wake you up at nine
to tell you there is such a thing as a better place.
Through mishap after mishap resulting in an execution
yet staying alive long enough to see the mourner ridicule the body.
Through the sky filled with sarin gas seen through the eyes
of World War Tom.
Through the trenches of indefinite, inexplicable, insane life,
for the wonder and the thought
the innocence of five year old Susy
and the truth of a people.
For you
I see her eye through the storm.

the diamond at the gates of hell.

2011-10-15T11:32:00.000-07:00

Resilience,

The shot in the arm in alleyway town
while making love like you used to
not with sex,
smiles
or French wine.
nor with Dr. Strangelove
on repeat
while she fucks the Jesus
out of
you.
no.

Resilience,

The fire in the caged youth,
killing time in backward bars
with bent over girls
who laugh
more
than she
ever
could
cry.

the soldier of democracy

2011-10-03T10:03:00.001-07:00

Only the romantics and the cultured live alone. Dreamers too. As we all stand in a paper cup half full of German blood looking at the white and red covering each other in a mist we call the sunset. To end with the hypocritical oath of eternal happiness and the rights of every man on this earth. Fuck the Russians. Fuck the happy Asians who know they are going to kill us with a bullet of cash when the time is right. The time is sweet. With those girls and their happy feet wiggling around a rabbit hole with shade in the size of grey and the fresh odour of communism on the walls. The walls that caved for countryless kings, for bountyless empires of sunshine. Spots of black appearing on the caving in laws now. The sight, the fight is over. The burnt out sticks and stakes are buried, for Dracula is caught. As I am sure you know this was in the seventies and he died of Marlboro cancer. A dog is nothing more than you are, my reader. And nobody is less than perfection.

the butterfly garden

2011-09-18T15:07:00.000-07:00

A young heart sat alone at his table in the middle of a Paris dream. Well shaven, well fucked and cared for by an army of high. His hands sweating the negro sweat of Texas, his mind racing the endless trail. In his pocket the burning cash seemed endless, unseen, honest. Here he is king of the mass. The Jupiter, the jesus of remedial teaching and the follower of a bloodless wife. He rose to the sound of choirs whose very unified voice was the sex of generations. Running towards the spitfire gas chambers of mass consumerism. Belting passersby fifties style. Nothing seemed more real to anyone he killed in his path. Not the burning fragrance of melting loss, nor the disregard for the end. He ran past crystal windows, kingdoms of the messy minds of Saturday shoppers. Kicking the world away with every step he dared take into the void where he had once followed Mozart and Mahler and Beethoven and Bach into the obvious recurrent dream of immortality, if only to be relieved to find there is such a thing as history. A pavement as his home, he now mercilessly mutilated the very sight of a government’s dream. Reality closing in, he ran. The choirs now screaming. Bellowing his name in high octaves, the dreadful horror of a bad opera staged in the center of the minds of those who believe in second chances. He flew. The endless road behind him. A staggering run. A finishing touch. careless hearts. loveless smiles. long goodbyes. heavy talks. rusty locks. folded legs . a love. a goal. A course. a stroll. a dive. a closet
empty.
the horizon.

a new idea

2011-08-06T03:36:00.000-07:00

The end of the world, they say, rocks a heavenly ashtray off the dining room table. And as the smoke from the burning cigarettes clears the visible fire remains as your certainty of death and the end of existence. Where in the world does love come from? In all this messed up life I found love in the little things that nobody else seemed to ever care about, like the smell of my own tears and the face of beauty unwashed and poisoned. Granted I haven't tasted enough love to know my way around it, but the book itself I read a thousand times. And all these past lives of mine I'm sure to have met the idea once or twice. So now and again life will get fucked up, and sometimes the horrible boy-bands and children's book authors will rise from the fiery bottomless pits of vomit and hell to tell everyone not to panic, and we won't. We'll just sit in four star homes and wonder where time is running off to so fast. But I would like to take this time I have here to tell you to please, for the love of anything but god, to start terror, and SCREAM and SHOUT to all of the lifeless, sleeping giants of men and women to be. Tell them about the love we once had in this hole of a universe. And tell everyone to cry and listen to new music. How sad the day is where we end up listening to the same old shit sung by over aged hipsters in trendy clothing. It seems like we never really listened to Dylan, McCartney and the legends of time when they cried. For I'm sure that they have all of love's records. And while they need to pay their bills, steep as they may be, in their heart of hearts they will know that the light of wonder remains in what is to be discovered, and not in the roads we've already travelled.

untrustworthy silence

2011-07-30T10:31:00.000-07:00

Here I am again. A torn out face against an aging wall. Wandering into oblivion like the good old chestnut that we call western civilisation. And all this time we never stopped to smell the plastic roses that climb from benches of hard-core ass and poetry. Sometimes, during my awake period, I have the guts to question this thing. This ruthless absent life that always leaves us wanting more and seems to give us less and less at every twist and unknowable turn. How did we get to this point where freedom and love are turned into commodities so easily sold that the stock is now at its lowest point in the dramatic unissued history of our world. Earth. I wish I was in it now, into the love and horror of my life. But the chaos surrounding all this makes me see the light from a slightly pessimistic angle. For where is this all going to and coming from? And why should anyone feel alone in a world so full of people that we practically have to stop making love and in its stead fuck. There are times when I cry, but mostly I just sit behind a screen and wonder: what love lies beneath the rose of time? And when will we all get to see it? For now, as forever, my faith in humanity rests in the idea that we can all weep together. And although the light at the end of this helpless tunnel is fading, you, my dear reader, can tell everyone you know that it's still there.

An essay on money

2011-01-20T07:55:00.001-08:00

Have you ever lost your friends to money? And by losing I mean being in debt so bad that they just decide that they’ll settle for your collateral that you’ve put up when you met them, to never speak again. It seems strange, the same reasons collide into one, my lack of money turns into his lack of money, and that turns into a war. It always gets me. And I always lose. It seems I am destined to fail, yet I’ve made peace with it, it’s fine for me. So when I woke up today, and found out I had a debt the size of which has to be the greatest, undocumented debt ever, I decided: I’ll die soon. It’s worth dying for anyway. The money, it’s too much. I hate it so. Everything revolves around it, wars, healthcare and even whether your child lives to be three or four. It all seems to be a singular, essential ingredient, that we chose as our divine purpose in this life. It’s money. If I learnt anything from being nineteen and in love, it was that I’d never let money separate me from my dreams, and that is exactly what I’ve been doing all along. From when I was born to right now I’ve been a river flowing into the Nile, and denial being my main focus point, I’ve been a dried up piece of land, infertile. However, saying this now I do remember my geography teacher mr. Schoonebeek giving me a piece of information that contributed directly to both my downfall and my success: “it is a land, dried up, these parts of the world. And we as people have, ages ago, found out that we have the power to cultivate anything. So any dried up land can be useful and beautiful once again. So I decided right there to live on, for I could become the beautiful self I want to be, once more. But for that to work, money must die. In the years I have until my probable early demise, I will search this godforsaken empire for a meaning, with money out of reach. I will never touch it again I swear to you. And I shall lose friends to you no more. For it is money that kills children. Money that puts our words to sleep. Money killed Martin Luther King jr. Money killed JFK, and money kills you. For science has found a way for us to live forever, in peace. Yet it’s not lucrative enough to let us survive. It is only through patent and brand names that our soul might ever live on, Shell. Guinness, since 1759. It’s all just a ruse, nothing but a sweet talking cat telling you, I’ll be here long after you die, so don’t worry. And the only way we can live forever, is by creating children to grow up in a world led by violent blood sucking vultures looking for an easy buck, and finding the soulless masses unavailable to the modern vulture, they’ll convert us all the their true religion, the American bank. And we WILL be children of ‘god’ once more. Like Jesus would have wanted it. Amen.

Tuesdays

2011-01-18T05:52:00.000-08:00

I’m in a constant state of suffering-Shopenhauer. My eyes slowly open to the tiny room where I reside. The table I cleaned yesterday is filled with bottles and ashes and in my mind I am too. My kitchen is forever dirty, and forever to be cleaned tomorrow. But it feels good to dream I guess.
Man, I feel like everything is off today, even my heart won’t start. But I make do with a computer and the dear toilet. It’s Tuesday, which means I have to be at school at one time or another. But I can’t handle that right now. A shower might cheer me up. So I walk over, pass the hallway to greet the construction workers on their way out, me naked and all, they laugh –as they probably should-.
- hey, off to work eh?
- That’s right boy! We’re working class, the toughest kind!
- Well you are class alright. I laugh inside, but out here I must look serious enough to wound someone.
- yeah. Well . Off we go!
And off I go, into the shower. Yesterday’s towel still hangs strong on the one little pin. And there the burst of water rushes into my hands, first the hot water comes and nearly burns me alive, but it does this most mornings, and some afternoons, so I don’t really feel it anymore. But then I put the cold in, and like Beethoven, like Mozart the hot and the cold combine to make me feel totally at ease. In I go, hoppedyhop I step. Nice and warm. My body is heating up now! God, it feels like living! It is then dear reader, that I, your loving persona, sees it standing on the lonely shelf. A tin can, soap it reads on the side. HEAVEN IT IS! It has been a while, I think to myself. The cleanse would really do me some much needed good right now. I slowly grab the soap, Tangerine and Coconut it says! Damn, good combo. It feels good to feel good, so there I am, with soap in one hand and a consciousness in the other. Shall I use this, this chance to be? And I do. Of course I do. Like I ever gave a damn. So I let myself have it, most of it. I pour it all out over me, OH SWEET VICTORY! SWEET SWEET HEAVEN! I hear the choirs chanting, DO IT IAN! You need more! MORE! And now Mozart is chanting with them, his symphony no. 37 in Cmaj that is. I believe again I do! What a start, what a day this is! Tuesday, you are me at heart! Coming out strong. But never certain of your escape.
There I was, dear reader, cleansed soul, walking back to my room. I felt greater than life, and love couldn’t get me today. And there he was, reader, my neighbor, a black man, standing in front of my door. This was a scary, big guy. At least two feet taller than your loving narrator, and his scars told their own story it seemed.
- hey, hey there man. What’s looking?
- Jo (that’s how they talk) boy, what you smiling about?
- I feel good man! What ‘bout you?
- Boy I’m okay. Lost my soap is all. You’ve seen it?
and this is bad. I start sweating. My palms are like waterfalls, my eyes begin to tear. I’m a horrible liar. And he knows it.
Then his nose starts to make rabbit-like movements, he starts smelling me all over, inspecting me like Holmes.
- Eh boy! That ain’t tangerine and coconut I’m smelling is it?!
I just look at him, grin a little, but it was supposed to be a smile. And I knew I had it coming, Tuesday you are a bitch. I continue to look.
- What you lookin’ at?! Boy you better tell me what you wearin’!
- Well, I guess it’s yours then isn’t it.
- Damn right boy, you worthless boy!
Fuck.
So I hit him, he drops, right down. Sucker punch! There I go again, my Tangerine smelling hands got the better of him!
- Hitting a man before he took a shower! You lowlife punk! You’re nothing but a nothing in a something world! Fucking kid! I’ll get you for this! - grunting at a low tone, I’m getting to him.
Damn, I’m into it now. I keep punching and punching and blood starts raining on me now. His eyes pop out on account of his body starting to suck itself together, vacuum like. And now I’m covered in blood, dear reader. My face is like a Goliath, like horror I feel abandoned by my creator, and set loose on the world to live a life of killing this monster. I am David and I am the son of GOD! I am the creator of all!
- ALL YOU HAD TO DO WAS TALK! He’s crying now.
REQUIEM! REQUIEM! OH SWEET EUPHORIA I’M GETTING IT NOW! Everything must die!
and as I wail and wail and wail, my knuckles grinding down to the bone, my own blood now coming down to my palms. I stop and exhale finally. I am a monster.
I watch the massacre I created, I watch it carefully. His limbs, mangled, his face, torn.
- He’s dead alright, the construction worker behind me says.
- Yep, he had it coming.
I return to the shower, tangerine and coconuts await me.
Tuesday, you are me.

most of her tears

2011-01-14T12:06:00.000-08:00

She cuts through my skin like anything probably would, but these knives of hers, they sting most of all. Sometimes, rarely, I wonder why I keep them around. Those knives. Laying on the floor, where I leave most of me. But there are the times when I pick it all up, put it straight on the table and tell myself, I’m alright. Right now, she’s sitting there across from me, watching me with her gleaming eyes, blazing in the night.
- I love. I love you. She says with her cute little twelve year old voice.
and I look at her, with stuttering dignity and confused perfection, my eyes could never grasp much of reality, as I was blind for most of mine. Yet I see her clear. Knives.
- I know.
god, she should pick up those knives and stab me to death, release me into this world of mine, the idea of it seems nice enough to sleep on, like a dream, yet more permanent. But she is different I guess, her heart beats like mine, in the moon’s rhythm it beats to the stars we claimed to be ours as we laid in the grass in some plain field movies would only show. Say it! SAY IT! SAY IT, FOR WHAT ELSE IS THERE TO BE SAID THAT EVER HAD MORE VALUE THAN THIS?
- I love. I love you too.
she smiles. I win.

logic

2010-12-17T08:07:00.000-08:00

An m is just an r and an n
put together.

Homeostatic

2010-12-14T09:07:00.000-08:00

I am Charles, I am Hank, I am Hollywood fucking California. And I know, I’m dead as always. Forever to be haunted by shadows of malcontent and restless in a sort of divine sunny sleep. For years my boredom surpassed my intellect. I feel utterly useless but in control. To the world I might be society’s downfall. The hypocrisy.

Dear Laura,
I’m not sure where this is coming from, whether it’s from the heart or some other unspecified organ in my lower region, but I need to say this. I’ve written it down a million times on bar napkins and in the notebooks my father gave me once. It feels a bit weird now, knowing you’re probably sitting there with a glass of wine in your hand, a cigarette in the other, contemplating whether or not to read on. But I urge you, life’s too short not to know what happens next.
In all this, that has been my life, you called me twice. And for those two moments my world stopped spinning and the stars raced into each other’s arms once again. I’ve never felt much. But god you are beauty itself, wrapped in a vain masquerade of innocence. You are the police line for me to cross, and I can’t think of anything else but to cross it right now. And for the people who’ll tell you I’ve gone mad and hung myself, and there will be a few, rest assured, I never went crazy.
You’ve called me a million names in our day, some more striking than the others. But all this escaping the eternal faith has worn me down to the bone babe. And I just can’t live without knowing what it is you hate about me so. Is it the drinking? For I could quit. Is it the work? For I’ll walk out right now and never look back. Is it the lying? I’ve never lied to you. But if it’s my love, and I pray to some faceless being it’s not, because if it is, I could never stop loving your mind and heart.
I wrote this letter to explain to you why I did what I did. And why I’ve always been so fucking boring to you. All this time it just seemed as if the safest bet to stay alive was to become a part of something. To be a busy little ant working away for a queen I’ll never know. But I grew to loathe the very life I chose to lead.
I think it was Schopenhauer who once said that boredom and death go hand in hand. And baby, I’m bored out of my fucking skull. It’s my own damn fault I know. But all the feelings I once had, back in college, were just empty nest dreams of drunk pussy I could never drown in because I never learned how to swim.
I never understood what we had, and I don’t think I ever will. But I hate you, and love every second we’ve spent together. The few and many alike. So please don’t ever look back on my short and meaningless life and see it as such. For it was long and meaningful. And you made it that way.
I love you,
James.

As if I had a choice in the matter… Laura thought as she tore the letter in half and threw it into the wild fire burning in the centre of her Roman style home. She couldn’t help but feel relieved with the latest news of James’ demise. She breathed her cigarette with delicate beauty, her fragile hand softly gripping the base. She just got in from a twelve hour shift, and she was exhausted. Her evening ritual of French red wine, cigarettes and a nice book was brutally put to a halt by the stinking brown letter she found on her doormat. She heard about his death a couple of weeks ago and in all honesty the news didn’t bother her. But, philantropic as she was, she decided to read. His writing was as sloppy as his work she thought to herself. Poor, sad man. He never really stood a chance in this world. And the nerve! To state he loves me with such indecency. He should be ashamed. As she curled up wondering where James would have gone to, Laura being as religious as she is, finally allowed a tear to race down her cheek and be gone as soon as it came. The idea that a sorry man like James would go to hell did in fact bother her. He was nothing after all. A simple man. In her years as CEO of that hell hole she never crossed paths with a more uninteresting and unintelligent person. Not to mention his lack of style in general. He was everything she despised. And he knew it too.

Laura never really had time to mess around with men. To her they were evolution’s joke. Their utter indifference to life and their work made them a dying race she thought. The moment we invent an alternative manner of reproduction men will simply die. Laura giggled. Thinking about the death of man often made her slightly happier and she decided to pour herself another glass of that very special wine. Men… Tolstoj and Nietsche and all those bastards were probably well aware of their futility. And come to think of it, James probably was aware of it too. It’s probably for the best, she thought. The lives of men like him never really amount to greatness, just the mere whiff of success makes them hurl. And yet she couldn’t get the picture of that night in her office out of her mind. It was enough to give her goose bumps. She began picturing him, a soft and breakable man. Fair hair and those silly green eyes that illuminated the world on command. He was absolutely empty, and she found it strangely arousing. The two times I called him. The once to get him into my office and strip down, and the other to tell him it would never happen again. But she couldn’t hide her deeper affection to the man. James was after all such a case, that Laura almost felt as if it was her sole purpose to fix him and make him hers. That night was something though. He knew things she never even heard of. The way he grasped her with a strength that came from some unknown passionate source hidden deep in his body. He stared into her soul while he touched her face and pushed it closer to his. The sheer beauty of his innocence and his hatred for life in general made him even sexier she thought. God... Maybe I will miss him. Laura sighed, exhaling her last pull of the smoke she thought she lit seconds ago and finishing her bottle of overpriced blood. If only he was more. If only I needed less. She fell asleep there. On her couch, drunk. To anybody watching she would seem crazy. People are weird that way.

She woke up to the sound of birds fucking. Life flashing before their eyes as the morning dew spread the world of grass with a sea of fresh spring. The bottle still in her hand, she tried to remember what she thought about the previous night. Thoughts were important to her. As if the lies of anything else ceased to exist in her own mind, she fabricated the thoughts she wanted to think. In her mind, she was free. Naturally the world saw it differently but who cares? The bags under her eyes grew a couple of inches since her eighteenth birthday, yet people keep telling her she never ages at all. There she sat, in her three piece cage she put on the morning before. And today would be no different. She stumbled over to her bedroom, casually pushing aside the meaningless furniture and stepping over the pile of newspapers she’d seemed to be collecting. As she reached the bedroom she remembered how she used to love showering, and she also remembered not having washed for days. She couldn’t think of anything more liberating than being clean and fresh for another day at the mill. But alas, she was already running late and a shower just didn’t fit in her morning schedule anymore. She undressed with a certain well-practiced perfection and proceeded to throw on exactly the same suit, yet cleaner. She stared into the mirror with disbelief. The absence of grace was shocking to her, and to anyone she would be the most gracious woman ever to be seen. For how ever vain and brilliantly superficial she might be, she can make any man weep. And in the end that’s all anyone could ask for. She grabbed her jug of coffee with a twist and made her way for the huge door at the end of the hallway. It looked like a tunnel to her. And she carefully devised her escape from this dungeon. She tried to avoid the memories printed on the walls as she crouched to the exit, ignoring all the obstacles on the ground. And then, sweet release. A beauty like she’d never seen it before. It was Tuesday and the brightness hurt her eyes and her skin. But the smell. Oh god the smell felt as a million roses brushing up against her. And she couldn’t feel the thorns cutting her. A strange smile appeared on her face. She couldn’t quite shape it nor contain it much longer. As she walked out into the world she suddenly realized she was better than most people. Most people cry at night and have perfectly clean kitchens. They smell awful and wear the flock as a David’s star. Everybody needed to know Laura was different. Somehow she would die just like them, but it’s the time she can spend on this small world that will tell everybody how great she actually is.
Like most mornings Laura strolled by Ray’s coffee shop. And she bought herself a pack of Camel blue’s.
- Hey there beautiful, Ray said with a distinct British accent.
- Hey yourself gorgeous. What’s hanging down there?
- About ten inches, ready to give it a go then?
What a stupid smile, she thought to herself. What was the world coming to when the only useful man in the world was the one that sold her legal drugs with shiny wrappers. A faint blush appeared on her face and it grew and grew at the thought of Ray’s confidence.
- Maybe later, I’ll have my usual for now.
- Are you sure? Life is short you know.
And there it was. The confirmation of what Laura had hoped would never be confirmed. Life is short.
In a flash she could see a future at the end of a rope, and a hopeless longing to fulfil whatever destiny she had left. It was never here.

She would leave forever, and be happy.

Mutual interests will save the world

2010-11-26T08:40:00.000-08:00

I have seen a country, somewhere. Four dogs surrounded a flowing river, drinking the yellow, salty water that was in it. In this lies a truth far greater than anything we’ll ever see and say. We are the dogs and the water. And we drink and drink and drink, and we die. We then turn into a river, calm. We prey on the dogs, and try to tempt the weak little critters to drink. And they do. We can’t be held responsible, they drank it. We are in fact, the culmination of our own lives, as dogs and rivers have we lived. And in an instant life surrounds us. Now here’s the thing. The water used to be clear blue and fresh. And the dogs used to rejoice, drinking it and barking along. No problems were great enough to disturb the peace, no food too good. But the dogs were bored. They never really did anything other than drinking and eating. A day came as a given, there was no pain. In a short period of time the dogs devised plans to get the water, that originally came from a fresh spring, to flow straight to their mouths by digging themselves a complex and remarkably well-structured irrigation system. And life was good once again. The pains were numbed by the sense of accomplishment. But then they had to get up again, so as they could eat some of the fruits that grew naturally on the island. So the dogs found a way of getting the food to come to them. And happiness was all around. But the pack became fat and insecure. The food was coming faster than it grew, as the dogs kept wanting more and more food. Water was flowing in speeds that were unimaginable, but there was no water coming in. And the dogs kept eating, and became fatter and fatter and lazier. The pack then realized that the food was becoming scarce, and the water was gone. In a flash they saw an end to their meaningless lives. But they didn’t want to die just yet. They started to hate each other, despise each other for the food they ate. Eventually the dogs devised a plan to ration the food. But the dogs disagreed on this matter and couldn’t even get the simplest things organized. So they elected a leader to do this for them. And the leader did great things for the dogs, and life was good once again. But now the fruit was starting to bore the dogs, they needed new food, new drinks and new women. So they started to explore and find all these supposed essentials. But it didn’t take long for them to figure out that other dogs had no interest in meeting them, let alone sharing their food. But the other women, the food and the new and unknown drinks looked ever so tasty. So the dogs decided to invade this pack, and killed the other dogs. They then ate their meat and drank their blood and everything was once again peachy. Meanwhile some dogs stayed back home, eating the old fruit and drinking the water. These dogs imagined other worlds and often discussed the origin of it all. Until the point where they couldn’t believe that all of this came out of nowhere. They then sat, for nine days straight, arguing about where they came from. The dogs couldn’t work out a compromise, so then decided to find followers for their ideas. The theory being that the idea with the most followers would be the truth. The others listened to both theories, and were in fact very impressed with the complexity of it all. But then the large group of dogs also disagreed with each other, improving the hatred between the two groups. Meanwhile the other dogs were struggling to keep the meat and blood they had found with the other pack. War then broke out amongst the dogs back home, as the dogs abroad were fighting for their homeland to be safe. After years of endless killings and sabotage missions the dogs became ever so tired of the whole thing. The fighting was proving useless and the ideas seemed to become less and less interesting. But by this time the pack was down to four dogs, and nobody heard anything from the dogs that went to war. Now the dogs are broken down and tamed for amusement. And those who broke free of the whole system, sit in this country, constantly contemplating the future, and keeping the tiny speck of sand, in a beach full of mud, alive.

The break

2010-11-25T08:32:00.001-08:00

Summer's gone, she said with a grey smile on her face and a gun in her hand. You and you're thoughts have killed us before, but reïncarnation has yet to do it's thing. So for now, just die Ian. Baby, I say, you don't even know me. I am just your love, but I am me for the better, and most of all for the worse. All the time we spend, throwing money and food into our pussies and mouths just gets to me. You should know how I feel. You didn't know how I felt before I met you, and I feel the same way now. I remember her turning her face away from me, a glistening tear fell from her cheeck all the way down to the Persian rug that has been stomped on one too many times. A more cruel sight for a lover doesn't exist. She points the gun at me and screams inaudible silences into the night, and for a moment I feel betrayed. All this time she loved me, and I was too blind to see. I guess love is blinding, but for the ignorant the love itself is invisible, and deafening. She shoots, she scores. The bullet enters my chest and bounces back and forth between my heart and my ribs. I cannot say I haven't deserved it. Previous to this occasion I've worked in a mill, counting grain. And day by day I started to realize, life is over when it's not lived.

needle in a child

2010-11-24T17:21:00.000-08:00

As you were
you´ve never been
and will never be
as you were.

Truth
is nothing to fear
but to you
love
is.

And run
anywhere from home
comfy arms will hold
but no eyes can truly see
your perfection.

I fell in love with a vision
two stars that spun around a picture
and inside the frame
love
again.

in an empty office

2010-11-10T00:53:00.000-08:00

Binders and folders
desks, half filled with personal memorabilia.
On the right one, second last, stands a picture
a tiny photo of a house.
white
grand.

A little girl sits on a swing
I remember she used to carry a smile
white as the sun, and full of shine.

the girl, she played in the house, running up and down the stairs
although she knew she wasn’t meant to.

Her mother always thought her to be a lady
chin up, cheek away from the sufferings.
no running, no crying, no screaming.
no living at all.

The smile softly touched each friend
kissing them, quietly in her mind.
she never knew true beauty
only the cost of an ignorant life.

In her mind, the house still stands, grand and all.
with her moms blazing blue eyes, prowling about.
And I guess it’s okay to think of her
as a victim of wealth
but she’s alive enough to tell everyone

love is but a mothers perception
on a door with no key
eternal sun
smile on her face
fuel her heart
with a way to be.

a secret lover

2010-11-10T00:38:00.000-08:00

Love will never learn my secrets
or the ashes that divide me.
I can only hope for a cup of coffee,
a good-morning kiss on the cheek
and I’ll find my own way to be a man.

Mozart,
wine
bread
beauty
a vast landscape on the horizon, covered in storm.

Euphoria.

Me

2010-11-07T06:41:00.001-08:00

Youth
it’s lost again

In a trail of smoke
like a bird

Caged

Longing to fly
But fed enough

Never to
try.

PMS pin up girl

2010-10-16T11:03:00.001-07:00

I'm blue because I am,
because the leaves are grey
because death is a sure thing
because the light is off
because millions, no, billions of dollars are spent each day on keeping usless wars alive. BECAUSE I AM ASHAMED OF MY PEOPLE
BECAUSE JOHN LENNON WAS KILLED
because all of the great men that die too young
because happiness and love and friendship don't last forever
because I can't sleep, because I'm afraid. Of all the world looking at the good people, but they look away.
I'm scared of dying but I'm not afraid to kill
I'm blue
because I could becomer a soldier, kill innocent people with rifles as long as the faces of the sons and daughters of the father I just shot.
Because I couldn't come home and have a beer after
Because religion is still an issue
because my little sister just flew a plane so far away I can't dry her tears.
Because nobody knows the answer to:WHY?!
Because loss is a way of coping with stress.
Because the lovers are always on the wrong side
because money is a business
because life and death are the same
because people still refer to weed as a drug but to beer as a drink
because nobody is getting laid
because the world is still flat and science and common sense are discarded by fairytales
because ignorance is bliss
because all the skies, the sun, all of the seas and the earth are bigger than life
because music brings more money than peace
because I think too much
because I am.

empties

2010-10-12T00:40:00.000-07:00

There are boxes in the corner,
where my soul is put in.
Two months ago I started packing,
but I’m not done yet, at all.
Far from the boxes lies my grave,
waiting, hoping that I will come to visit.
It’s alright, I guess, but I don’t really care,
lm just waiting for a good time, it’ll come.
To the child’s eyes we must be pretty foolish,
let’s believe them for a change,
adult is just another word for immature really.
And as far as god goes,
life can keep him.
I can find another waste my time down the drain.

the second kid

2010-10-07T01:01:00.001-07:00

The second kid
He’s always the second one, in life he was something else. I remember him walking, as if he didn’t have a worry nor a frown to frown upon. I remember the second one.
His parents were cool, they would let him play and sing, as if he didn’t need the time to do the things I had to do. And I remember him, and he remembers me.
We would sing together some days, and when it rained we would dance in the streets and forget that the washing machine was probably still broken. We would stay up, all night, and tell each other stories that never happened with girls we never really liked at all. We would fantasize about one day, one day getting on a plane with our name in black on the sides, flying through space to New York or Paris or Rome. Getting off the plane and hearing the millions of people that know our names. We would help each other out. We would help each other out of anything and into everything.
But he would come home, and he would always be the second one. And his parents would let him play and sing, because they didn’t care because they were thinking of ways to make a living out of him. And they would let him fantasize because he didn’t have the fantasy at home. And they would let him dance in the rain, and they would let him skip school to go to his friends that I’ve never met but he assured me I would someday. And he would go there and never come back until he did and I asked him why. And he got upset and he left and he yelled and screamed and sang no more. And I would never see him again. And his parents let him go. He was always the second one, but in life he was something else.

Tinkerbell

2010-09-30T15:19:00.000-07:00

I am watching myself, like on television
I see my hands, legs and fingers. But not my face.
Feelings, thoughts and imagination. It´s all so surreal and indestructible.
I wonder sometimes. Is this real? This fairytale of ours.
The hours pass and I sit in a corner, counting the dust on the walls.
Someday time will collapse, and truth will reveal its secrets.
But that day is past our reach,
and the days of truth are not ours to have.
Will pain be a final form of release?
If I need a little peace and quiet.
Could I call for a whore and a belt,
if the timing was right?

[three men walk into a bar]

2010-09-28T04:33:00.001-07:00

Why does the shadow look so grey to me, and not to you? Asks the man with a suit of blue. So it does, but all the same, the shadow will appear to me in a different way. Then why does the drink that stands so neatly on the bar, fuel the mind but not my jar? Well I must say, the man replies, what drink fuels love, life and lies? To who goes the money, that I use to pay bills? To the butchers and bartenders I guess it will. But why must I sit here, away from home, and why must I then feel so alone? I cannot answer that for you, but loneliness is indeed a man’s job to do. I’m just so fed up, why should I live? Well, what answer could I give? I myself need a reason, or at least something worth breathing to continue alone. Another drink then, before we go? Says the third man, who has kept silent all night. And what brings you here on this Friday night? The two men ask in delight. They know his troubles to be worse than theirs, and would rejoice all day in his infinite despair. I drink all day, and most of my nights. I drink for I need to feel good in spite. In spite of all the divorce, and pain in the world. In spite of strange men, gawking at my two little girls. I need to know, my life will be fine, and that dreams are real, and that one day we’ll fly. But I guess I am here, just as you and him. And in spite of all the smiles, all our lives seem grim. So we drink and swallow and release a single tear. And then blame it on the whiskey, the vodka or the beer.
And my days grow longer, as I sit at the bar. The flies will always be the same, my life just drifting into infinity. All the while we’ll go to work, and extract the mind as always. And pray to those dark, sadistic gods, for some better days.

Lost in politics

2010-09-21T17:39:00.000-07:00

A bunch of stragglers, standing in a room.
they look clueless, they seem scared.
life, I guess, should be hard.
they´ll waltz and die, and just like me,
they will have only the future.

140913

2010-09-16T01:56:00.000-07:00

I'll be here,
in a box or on a train,
heading towards a certain cliff.
Because that
is all I really look forward to.

little bag of a dreadful.

2010-09-14T23:44:00.002-07:00

The hammers outside compel me to answer myself,
would it be so hard to question this burden?
I wanted to be the hammer that day,
but all I was not, I thought I was.

hands cut off

2010-09-14T23:44:00.001-07:00

I’m cold but I’ll keep the blinds down for now.
It’s too noisy outside, and I need myself more than at all.
some things just last forever until they don’t.
and my thoughts I just numb me, and tell me to comply.
for a little ease, like a lubricant and a key hole,
but
the key
never fits.

home

2010-09-14T23:40:00.001-07:00

Some moments last close to a lifetime,
if they are taken from you, you’ll know.
Close enough to home I’ll cry sometimes.
Is the life we chose, close to the answer?
Are these clothes really worth stealing?
I find it hard to see a mask,
where my eyes used to be.
but
it’s there, smiling at the dreamers and dreams.
and my legs
will
stop walking home
someday.

Birthday party

2010-09-14T23:34:00.000-07:00

I´ll lose everything, just to be naked and alone in the final days.
With all the stories I´ve been told, it´s hard to imagine myself a dancer,
but I danced quite a bit, I hear.
And through any space and time, I find it harder and harder to breathe,
my eyes are popping and I just need something else,
would I be anything again?
If death and life are the same, I’ll go anyway,
there should be a perfect time for anyone to go somewhere,
this is it.

Fly

2010-09-09T15:44:00.001-07:00

He lit up a cigarette. The table in front of him was covered in bottles of wine, a filled ashtray with smoke pouring out into the air, a fresh cup of coffee and his yellow writing pad. He sent his stories to various magazines and papers, but never heard anything back. Stereotypically he covers himself in substance, hoping to feel a rush again. Everything should have made him rich by now, the thought often crosses his mind, until the fly that has been annoying him for days shows up again. It´s just sitting there, on the table, between an empty bottle of wine and the ashtray. Uncontrolled and animal like he attempts to hit the fly, smacking the table so hard that everything falls off, the bottles lie broken on the floor, covered in ashes and cigarette buds. He looks at the mess and decides to pick his life up again. He´ll get a job, work for a while and get kids. The fly just silently flies to his next home, I like to think he´s smiling a little inside.

Woven trees

2010-09-09T09:34:00.000-07:00

She’ll always last longer than me,
I’ll always die first.
It’s a shame really, she seemed nice you know,
but sure enough, I went too far,
and I’ll die a mile or two from home.

She hangs her face on the wall where her,
pride used to watch the world so faithlessly.
Clinging to a fire in a storm, I’ve lost all manner of control.

Her knives, rusty, yet free of death
her eyes have seen beauty where there was none to see.
hope has wasted, her legs spread so easily.
she’s just an empty shell in a war of millions spent.

And I feel rather tired though I know
through exhaustion the fire will rise
anguish extinguishes the heart and love is left alone.
And I´m clinging to a fire in a storm, I’ve lost all manner of control.

Who would turn the light off?

2010-09-08T10:47:00.001-07:00

I dreamt of a sun, covered in a white satin dress.
Nothing made any way worth a breeze, but
my eyes could barely care for this much fear.

have you written your letters my son?
he would ask, the man with a hat like anyones.
I have sir but make it quick, I would say,
while a ghastly laugh appears in my head.
The mother, she watched and ignored, as was her custom. The father died in a war too you know.
The sirens grow nearer, and the castle larger, and you never felt a heartbeat in your life I would tell her.
But she’ll laugh forever. At the bodies of those she leaves behind.

Leyla

2010-08-03T14:17:00.000-07:00

Blankness, empty hearts and filled isles of weakness and fear. It is a vacant soul that is lost here. No futile, vile courage to be had, no heroics at hand to go mad. Love, is ever all that rests to sear. I stand weakened by battles not fought nor won, a war of hearts that kill solely for love. A growing pain, yet my soul content. All love lost thou may expend. All my senses may be cast ashore and locked for now, and ever more. I shall feel numb for thoust to yearn, and feel but eternal joy and love, in return. My eyes are blinded by the morrows dawn, my heart is sweetened by your evening gown. I am defenseless, a naked lover to thee. Would thou dream, to be the same to me.

B

2010-08-03T08:54:00.000-07:00

Before bits and bobs were bygons and babes and boobs were broken down to be bellies and bores. Before blasphemy was a sin an being born was a pain in the ass. Before all that. There was beauty.

Yes Is An Answer Too

2010-08-03T04:07:00.001-07:00

If you would allow to me
To describe a guy, yours truly:
Uncertain in his deviance
Yet proud to be an exile

The system is, I fear it is
an object that’s immovable
Yet in its might and strength there lies
a nature that’s improvable

So here we are,
Outnumbered in mission,
Not that strong,
but seldom wrong
or far away
from truths we seek
Truths that linger
Truths that leak

Truths that can’t be hidden
No matter the strength of bad men’s grabs
Truths that just lie waiting
for people like you and me perhaps

-Contributing to Ian Macmenamin's Stillstone, Dion Ordelman-

A

2010-08-02T23:31:00.001-07:00

After all the apples are anatomically assessed. We are left with all the altering in an apple-less world, surrounded by assholes and apple eaters.

Inspirational Chaos

2010-08-02T09:13:00.000-07:00

A sharp red light springs into my mind, like an infection or disease, like the dust that starts to fade back into the ground like it did so many times before. Clocks work their way round and round and the sound of the street is empty and dull with only the crying babies, gunshots and police sirens keeping me from drowning in complete silence. Two men cross the street, yapping away about stocks and girls, not knowing that either of those things couldn’t ever be entwined. The street contains no specific lines, no markings anywhere. The street has no cars and will probably live to be ancient. Many have walked this street, crossed it or died trying. It’s surrounded by tall buildings that each contain so many lost souls, bodies and kids. It takes a lot of time to cross the street, and most people don’t even try, they’ve heard of it, we all have, but they’ll never try. I’m standing in the middle of the street, I’m sweaty and I’m wearing some sort of black suit. For no reason at all I look up and see a laugh staring back into my deepest fear. It’s getting stronger and the street starts to smell like singeing hair, rotten apples and an eighty year old that doesn’t wash because of the water getting in their ears. It somehow feels like I´ve been here before, but I don´t know whether that’s actually true. I hear voices, and naturally I assume they´re talking about me. It´s somewhere above me and it hurts to hear them. I somehow feel that these voices make me uncomfortable, as if they have some sort of right to kill me verbally. And I stand there, uncomforted by the sounds and the anguish and the dying. I just stand there as the road turns to water and I sink into the darkness. My mother never thought me how to swim, and it shows at moments like these. The fish have been here for a while, in this darkness. The swimmers and the divers have all been dead for several years and I am on my way down, towards them all. I just couldn´t cross the road, it would have been the end of me. My inability to do pretty much anything gives me a fake smile on my near dying face. Just as the water rises my insides are being flooded by the concrete mass of the end. I’ve hit my head so many times on the door, I forgot what it looks like, but I see it now all red and shiny. Like an apple. It’s so tempting to take that first bite. It’s an old Roman relic, guarded by little plants and a couple of trees. The door is closed, but there is a light on inside indicating that someone was home at some point, or perhaps still is. It looks warm, and it beats the icy cold water I find myself drowning in. I knock, and as I knock the door slightly moves, it wasn’t closed after all, in fact the door is unlocked and I can see a yellow carpet covering the ground, a table stands against the wall on the left, it looks cozy, I could die here. I softly push the door open as the water starts flooding in suddenly. In a battle between nature and evolution I try to close the door. Finally closed I realize the room is still completely dry. The carpet is still yellow, and the house is fine. I am soaking wet, but happy to be here. Now as I start to investigate the house I see another series of doors, probably leading to a kitchen or upstairs. All of the doors have different colors, the one furthest away from me is a bright shade of blue, with little white flowers and an antique gold doorknob. It looks new, or at least well preserved, and whatever lies beyond this door will keep me safe, so it feels anyway. I walk over to the door, and try the knob, turn it a couple of times and realize it’s unlocked. I open it hastily just to see a mirage. It can’t be real. I rub my eyes, and step into the room which appears to be a kitchen. On the kitchen counter sits the most beautiful of mermaids I have ever seen, she’s playing with her pretty blond curls and whistling something about death or love. Being the romantic that I am I walk over to her. I am trapped in her eyes, and I can’t help myself but to gaze upon the soft, white body in front of me. The perfectly curved breasts. Our eyes still locked, I approach her slowly, and I’m getting hotter and hotter with each tiny step. I reach out to grasp a piece of reality. She giggles a little, and a blush appears upon her face. I must be dreaming, but it doesn’t matter to me. In my head the most marvelous of things can at the least keep me warm. Now we face each other, inches apart from each other, I can smell her lovely scent. My mind must be screaming a hundred things but I turned it off, my feet must be protesting but I can’t feel them. I am numb. She holds me, pulls me against her body. “You can stay with me forever, and live in my house forever, and make love to me, forever. You can feel my body, touch my most delicate of parts and lick every inch of them. And I will give you all the love in return. You’ll never need anything, but me. All I want from you in return is everything. Give me everything and I will give you my eternal love,” her voice is so soft, it licks my earlobe as it flows into my ears like warm honey. So I stay, forever caught in her love and her beauty. I kiss her, and run my hands all over her body, stroking her back as I passionately start to kiss her neck. She pants and I can feel her getting hotter and hotter. And we stay in this kitchen, hours on end, and we will be here for as long as we will. What more could anyone want from life?

Listening to the greats

2010-08-01T16:44:00.000-07:00

I lay here alone
In grass, greener than any voice has ever made me feel.
I lay here alone
On mountaintops, on dazed girls, lonely but amusing.
I lay here alone
Like a watchman, always looking for something better.
And it will come, it´s always around the corner.
It´s a messiah in color and depth,
because without it, there is little life left.

Subtle vicious slander

2010-08-01T16:31:00.000-07:00

In a land where lies are a common trade and pieces of puzzles are quite often lost. And in a land where women are whores and men are sluts and the gutters are rich neighborhoods compared to the others. In a land where beauty knows no bounds and dogs run freely in the closed down parks. In this land we are all a little closer to the cause, although nobody ever tries. And between the deceit and the fainted hearts my eyes weep, and my evil side wins me over once again. The assholes and the killers of the world do greater things than I ever will. For wine is my only vice, and vice alone is a vice in life. It will kill us always, and leave but the bones for charities.

Gender

2010-07-30T04:53:00.000-07:00

The opposite sex. It appears natural by logic to be attracted to the place where you come from. But in the long run, couldn´t this form of sexuality be more regressive than progressive? For longing back to the larval and safe state where we found ourselves in years ago is like wishing to go back in time and be. It is the lazy, arrogant attitude of the male gender, as well as the ever self-indulging manner in which women constantly find themselves that makes it an easier fit. The combination however is such a prehistoric one. For when looking at world crisis and cynicism it could be said that the only logical thing to do with our lives is to end procreation. But, as some intelligent humans might say, procreation is the key to eternal life. Yet we keep polluting and killing innocent. So why create more people, when the entire human world is bent on self-destruction? We shouldn’t want more and more people in this, our world. We should want less. For with less people the harmonious state we found ourselves in while in the womb would be much better recreated. It is impossible to imagine how life would be if procreation was limited, yet some parts of the world have tried it already. Yet we, as the superior westerners that we are feel that limiting the amount of children a person can have is inhumane. Yet allowing millions of children to be raised in a two-dollar a week environment is perfectly natural. We never needed to procreate, and the biological clock is a lie. So why have more humans, when we are killing ourselves.
The gender issue is the other problem. Your see whenever a man has sex with a woman he feels great, yet afterwards he would be annoyed by her conduct, basically because a man is not naturally supposed to be with women. Women do not understand a man’s needs and concerns, and they are much less able to facilitate either. Secondly, a woman would never totally respect and adore a man, it is not of our time to do so. Two men could be happy eternally, simply because they understand each other. It is easy to say a homosexuality is the way to go, but it is. For both women and men the equal gender is very appealing, yet by fault of media and other judgment might seem wrong and even disgusting.
We come from different planets, and are both put here to relate to each other. But in no way is a man supposed to be happy with a woman, simply because he must procreate with her. Love has nothing to do with this, it’s just a matter of sustaining the embargo on death. Well I say: let us die and finally live in peace. And if it wasn’t for women being so damned irresistible I would be right.

A wretched kink

2010-07-30T04:52:00.000-07:00

Oceans be filled by persuasion and gore,
be filled with lovers, lost and ignored.

Oceans be filled with utter despair,
teardrops and lemons, for plain girls to wear.

Oceans be deceived and oceans anew,
Oceans be filled with nothing to do.

Oceans be burning of shadows and light,
Oceans will give the most marvelous of sight.

An ocean to be given, only to lose.
An ocean to be chosen, only to choose.
An ocean to be sailed, by so very few,
if there is such an ocean, that ocean is you.

Crazy Bear

2010-07-29T17:08:00.000-07:00

In the room lies a half filled wine bottle, slowly dripping French red wine from the Bordeaux region on the white tiled floor. A few packs of cigarettes, and a couple of severely stained wine glasses sit neatly disorganized on the floor. Quickly changing colors display a safe area between the two beds, of which one is a couch. The occupants are fast asleep as the church bell in the distance strikes for an eight and final time. Books from different corners of the world give away a strange vibe of passion for culture in an otherwise monotone room. The CD's on the wall reveal a taste in the fine arts, whilst the vynil records hints for a sentimental influence. The light in the corner has been off for twelve nights, dark nights. It's been raining all day today, in July. The trees are weary as the night falls and summer emerges again as the disputed gods fight their way into the morning dew. Uneasily yet satisfied I lay down and turn off the television. "crazy bear"

Strain

2010-06-26T01:32:00.000-07:00

When the attacks first appeared, she was nowhere to be found. Like a desert, trapped in the middle of an enormous darkness, it´s not life, nor death that defies all forms of normality, nor is it normal to think otherwise. It is the soul, just or unjust, that finds common ground in the subsequently devious ideas we share. In life, certainty could be uncertain, but to obtain a case of certainty is to watch a car run out of fuel, or a crate of beer, slowly being swallowed by bitterness. The attacks occurred day in, day out, on the twenty-second minute of every hour. The hour was eleven when she left, pen in her pocket and a map to St. Louis in her eyes. I was finally alone, but alone is not always the best place to be. Schizophrenia started to take over the epilepsy, for I was trying to convince myself it wasn’t true. She didn’t leave me, I thought. Dizzy and filled with pills and booze the eyes of the world start to fade, shame or no shame, it’s all just some guy’s dream, and I’m happy to have a part in it.

Grace

2010-06-23T15:20:00.001-07:00

Yes it has left and passed our ways.
Through the insane and deaf it stays,
To the nature and the strays.

To them, grace it stays.

To us it ends in tears,
and to us it started with fears.
And, hearing the second voice,
I´ll know it to be real.
That pink plus sign in the mirror of Lear.

Mel Gibson is my hero

2010-06-23T15:02:00.000-07:00

The strong silent type, irreverent and amusing as he may be, has always been bothered by the inner psyche. It´s a rebel inside the body of this ‘alpha male’ that tells it to fear, love and hate. We, on the other hand, want to know that this person does nothing like that. No emotion, just get the job done. Porter, in Payback had that. It’s the Mel Gibson we all wanted to see. A man who knows no remorse, yet has the decency to do only the right thing. Hard working for easy money he sets into town to settle a score of considerable amount to an average African family, yet of peanuts to the common Wall-Street journalist. It is the essence of revenge, the pure idea of getting back what’s yours, and while doing so overstepping each law-bound obstacle. It’s the idea of near-death, yet without the death, nor the pain. Yes, this is before the Passion of the Christ, before David and Goliath seemed dull and unoriginal. Romance is the only key to any good story, and this one is filled with it. The man in black, with a smoky voice and a gun. He drinks, yet never too much. Life, in that way, has ever been dictated by the movies. The movies told us that talented people often drink in the morning, and worn-out people sleep at night. The whores and dolls have all just been girls and the lawyers are evil. The government is out to get us all and we’re all going to die. But! What if. What it the word of Hollywood is wrong? We might not die, and Technicolor might not be the best way to go… Any color for that matter. I was eleven when I learnt that colors were an illusion thought up by our mind. I thought about that, with considerable skepticism. I thought, we all see the same colors don’t we? So how could everybody be wrong. How could the entire world agree on a color, and be lying or something? Well it’s simple to think that. A man, dressed entirely in black died way too young. I do remember his words. I’ll always remember them. It were those words that brought me the solution to a problem that I heard seven years ago. Seven years… Here I was, all this time, never thinking there would be a seven years ago. We are all one consciousness experiencing itself subjectively, William Hicks said that. So if we are one, then I guess it’s not hard to think that in some way color is just not real. Or, to go a little deeper down that rabbit hole, it could be a race between color and life. For would life exist without color? Or would there be color, yet not the colors I see? I could grab a patch of grass, and think it to be green. But green might see me as fictional. We are both living things, at least that’s what we are supposed to be. But I might just be here as an observer. To see colors that aren’t there. I might be the part of someone’s brain that tells the mind there are colors everywhere. And by being that part of the brain, you, the reader would by logic be me. And I would by the same logic be you. Nothing ever made more sense. It’s a simple game, we just waste our own time, not realizing we have no real objective but to listen and feel and talk. To observe is to be an observant of life, and therefore to be not alive is to be an entity with the single objective: to serve. You might be this bag of chips I’m eating, and you might be this beer. I don’t know whether you are actually me, or the other way around. I just know there’s no such thing as death, for us it just means an idea nobody really figured out yet. And if I am everybody, and nobody, I haven’t figured death out either, and I am dead.

King

2010-06-19T01:59:00.000-07:00

The working class. Don’t get me wrong, they definitely are a class, but still. A class made specifically for workers is something I can’t quite grasp. You eat, live, eat, go to school, eat, go to work and die. But somehow the working class skips a couple of steps and goes straight to the last two. All it wants to do is work. The worker ants, as I would call them, just wish to provide money for the family, that’s it! So why should the not working class make this difficult to realize for them. Isn’t it better to stimulate things getting done? On the one hand we’ve got the entire work force of the world either getting fired or getting drastic salary cutbacks, on the other hand we have the uncreative, uninspiring snobs that never, ever, ever contribute to society in any way whatsoever getting more money. Here’s a little fact for you, more CEO’s got a raise in the last year, than all the garbage-men put together. Now correct me if I’m wrong but I’d rather get my garbage picked up than being annoyed by some uptight bastard boning some teenage prom-queen in his Porche convertible he just purchased with the money he earned from killing an entire tribe in some African country nobody really seems to care about. So it’s swell really, it all works out for the best. The kings stay kings, and the working class, well they stay the worker bees, always potential kings. But never strong enough for the crown.

Thursday

2010-05-27T05:43:00.001-07:00

As you get older
more people will die.

1

2010-05-26T15:36:00.002-07:00

One love ends, as the grass just lays there. Dormant. Sleeping in the summer dawn. It’s not real, it’s not good. I just don’t understand it. Show yourself, the man said to me. I’ve been right here all my life, I reply. Somehow he just doesn’t seem to understand how the system works. I read his stuff, and I screamed and cried and now he’s just standing there. Waiting to be dead. Wanting me to pity his very existence. Well it’s not going to work. They say I’m a poet. But most girls just call me garbage. A piece of shit he says to me. And I drink and drink and drink as I watch the world turn me into the greatest story ever to become a stereotype. And I wonder. Isn’t the very idea of stereotypical behavior normality, and by achieving normality the stereotypes would be more of a person than anyone else. I mean, really, what is normal? It doesn’t make any sense, it doesn’t fit in my world perspective at least. And I write and search for answers in the wrong things, I know. I know I’m not normal. But then again I might be. I might just be the only normal thing in a world filled with stereotypes. And why do I drink? I guess it’s because I basically don’t care for the world that surrounds me, besides the things that I do care about of course. Like animals, I alone am enough to amuse me for days. Now call that the alpha man stereotypical behavior and you might be right. But you know what. I’m as right as any of you.

Born

2010-05-26T15:36:00.001-07:00

I dreamt I was born,
just a nightmare.

Disguise

2010-05-26T15:35:00.000-07:00

It's a shame you're only twelve.
Too bad it didn't work,
call me when you're older.
Maybe then you can be a clerk.

Ringing

2010-05-26T15:25:00.001-07:00

It's going through the hoops again.
The same way it went,
so it came again.

It's going through the hoops again.
I take another sip and sigh.
It'll never stop, not untill I die.

It's going through the hoops again.
And this time it's serious.
All this time the hoops and games,
are all just you and us.

It's going through the hoops again.
Kill it, please make it end.
Make it quick, make it snappy, make it break and bend.

The goldmine of my life is exhausted,
plants and wells have turned to dust.
Would anyone just tend to my garden,
Or would you pretend to love me just?

I'm going through the hoops again,
naturally.

In essentie

2010-05-10T18:15:00.000-07:00

In essentie

Ben ik net zo goed als mijn woord? Of is mijn woord net zo goed als ik ben? Soms lijkt het alsof mijn woorden slechts schetsen zijn van iets wat ik eigenlijk zou willen zeggen. Een onafgemaakt prototype van een veel beter verhaal. Of lijkt het dan maar zo? Het is die verdomde eerste gedachte, de impuls dat de regelmaat bevestigt. Ik luister pas naar mijzelf wanneer ik klaar ben met praten. En dan laat ik mezelf achter met de kansloze afgebrokkelde stukken mening die ik zo snel even uit mijn mond kon poepen. Grappig eigenlijk, dat ik zonder enige gedachte iets uit mijn mond weet te halen.

Wat doen wij zonder gedachten eigenlijk nog meer? Ik denk zeker niet na als ik eet, drink, slaap. Of niet actief in ieder geval. Ik denk aan niets, mijn innerlijke bleekheid straalt dat volgens mij wel uit. Als de ochtend begint ben ik zonder twijfel onderbewust ervan bewust, en stuur ik mijzelf impulsen om wakker te worden. Maar dat doet mijn lichaam zelf, ik heb daar geen zeggenschap in. Ik kijk slechts toe terwijl mijn lichaam als een secretaresse afrekent met de kleine, onbelangrijke dingen in het leven.

Mijn lichaam bestaat slechts om mijn leven gemakkelijker te maken. Al heeft het waarschijnlijk niet eens in de gaten dat ik met mijn lichaam genoeg problemen heb gehad. Maar dat terzijde. Ik leef namelijk op twee niveaus: lichamelijk en mentaal. Ze zijn verbonden, maar ook zeker te scheiden. De essentie van mijn lichamelijke functie bestaat uit het afhandelen van alles wat natuurlijk gaat. Mijn mentaliteit verwerkt alles waar ik minder ervaring mee heb. Als ik bedenk hoeveel dingen ik doe zonder erover na te denken dan schrik ik ervan, en draai ik me nog een keer om. Want zo belangrijk is het voor mij.

Waar gaat mijn leven heen? Scheidt mijn lichaam zich nog verder van mijn innerlijke gedachten? Of blijf ik voor altijd en altijd de jongen met een lichaam als alter-ego. Want als ik mag kiezen dan ben ik mijn mentaliteit, en is mijn lichaam is dan Clark Kent, in dit verhaal (alle rechten voorbehouden). Het gaat zo makkelijk namelijk. Iedereen ziet mij, als persoon. Maar dat ben ik helemaal niet. Verre van zelfs. Ik besta slechts uit dromen en licht. Bij elkaar gebonden door energie.

Ja u raadt het al, ik heb Avatar gezien.

lijst 0 dag 1

2010-04-28T09:26:00.000-07:00

Moeder

‘Mother should I run for President?’ De wijze woorden van Pink Floyd klinken door in mijn gedachten terwijl ik in Den Haag in het ‘Nieuwspoort’ sta. Naast mij staat mijn veel betere helft, en aan mijn andere kant zo’n driehonderd andere half-mensen, half-kauwgumballen, even is het interessant, maar daarna spuug je ze het liefst zo snel mogelijk uit. Het is een dag waarop een groepje mensen die ons niet kent een keuze moet maken gebaseerd op politieke ervaring en charme. Vooral charme. Dan ben ik aan de beurt, joepie. Ik voel ineens een tinteling van spanning of iets dergelijks naar boven komen, het voelt alsof ik ernstige diaree heb, maar dat terzijde. Ik moet verschijnen voor een jury van twee mannen die waarschijnlijk hun hele leven lang zich afvragen waarom zij hun hele leven lang alleen maar dingen afvragen. Ik sta voor ze en begin mijn, half ingestudeerde verhaal, te vertellen aan hun. Ze kennen me niet, maar het was niet nodig. Halverwege mijn presentatie zie ik ineens een vorm van heerlijkheid voor me staan in een voor de rest, vergane wereld. Een schaal gevuld met chocoladesnoepjes, of in het Frans ‘bon-bon’. In het Frans klinkt het een stuk beter, twee keer goed. In het Nederlands is het slechts snoepgoed. Ik hou op met naar mezelf luisteren terwijl ik begin over de verbastering van de Nederlandse intellectualiteit. Ik kan me slechts nog focussen op de Milkyway die tegenover me ligt. De twee mannen verdwijnen uit mijn zicht en mijn gedachten zijn gefixeerd op de bon-bon. Ik haast mijn spreekbeurt af alwetend dat ik waarschijnlijk toch niet gekozen wordt. “Dat was het wel zo’n beetje, mag ik een MilkyWay?” vraag ik aan de twee mid-life crisis voorbeelden. Ze kijken elkaar even aan, volgens mij is het nogal onorthodox om zulke vragen te stellen. “Ja pak maar,” zegt de een dan ineens, “maar we moeten je nog wel wat vragen stellen.” Maakt mij niet uit, ik wil gewoon zo’n overheerlijke delicatesse. Ik pak er een en begin haar te pellen. Ik let niet meer op de vragen die ze stellen en zet mijn mond op autopiloot, zeg maar gewoon wat je voelt dat juist is, fluister ik naar mijn gedachten. Ik begin te peuzelen. De laatste vraag ging over waar ik denk dat het geld vandaan moet komen, “defensie,” zeg ik trots. “Laat hun maar eens langs de deuren lopen met collectebussen, kijk dan maar eens hoeveel geld ze krijgen.” Alsof ik nog niet apart genoeg was distantieer ik me ineens nog verder van de kudde. “Je bent door,” zegt de slak. “Wat?! Echt?” “Ja, het was een goede zet om de MilkyWay te vragen, het maakte het gesprek wat persoonlijker.” Shit zeg, zeker zo’n marketingman, altijd op zoek naar invalshoeken, zelfs in de donkerste hoekjes van de samenleving. “Ja,” zeg ik. Ik neem het programma ineens niet meer zo serieus, als ik al toegelaten ben, hoe moet het dan ooit een goedfunctionerende partij worden? Maargoed, ik ben klaar en door, ‘ride the snake’ denk ik dan maar. Ik keer terug naar mijn betere helft en vertel het opmerkelijke nieuws, ik zie haar lachen uit ongeloof, we lachen samen. Best grappig eigenlijk, maar meer ook niet. De mensen van de omroep zitten om ons heen te vliegen als fruitvliegjes om Jessica Simpson, en ik ben al blij dat ik er van af ben. Voor nu.

Een nieuwe spiegel

2010-03-05T04:28:00.000-08:00

Laat een nieuwe spiegel eens op de werkelijkheid neerdalen. Een verse start. Kijk weer eens in de spiegel naar de ogen die de spiegel zo aandachtig eren. Door de spiegel zie je de lelijkheid van ons bestaan. De achterdochtige neerslag op al het menselijke. Door die spiegel, en alleen door die spiegel, zie je hoe wij zijn. Wij zijn jouw spiegel.

In jouw spiegel zie je dromen. Onuitgekomen. Broedend. Alleen. Eenzaam. Je dromen zijn in een godvergeten plek achtergelaten. Donker en koud, in een storm van illusie en verwarring. Daar zie je ze. Waar je nu heengaat volgt geen ziel je meer. Laat jezelf alleen. En laat jezelf uitrusten in het midden. In het midden van die spiegel van je.

In jouw spiegel zie je de illusie van geluk. Het gemak. De schizofrenie. De (all)eenzijdigheid van het enige onderwerp wat je echt boeit. En daar ga je weer. Alleen in een bal van bloed.

En terwijl de engelen op je neerdalen om je te kussen, de goden naar je wijzen uit genot, de groten kleiner zijn dan jij, ga je naar huis. En daar ben je. Daar ben je weer jezelf. Alleen. In een waas van vuur en grauwe zondaren ren je door het met bloed besmeurde korps van je vorige familie. Moordenaar zullen ze roepen. En die engelen wilden je kussen. Kijk maar naar de spiegel. Alles is dood.

Waarheid, in een notendop. Is zo simpel. Maar tegen de tijd dat je in de spiegel kijkt is het al te laat. Je bent wakker geworden. En je staat weer op. Om alleen maar je droom te verwezenlijken. Die ene droom. Je rukt hem uit dat diepste, donkerste dal in je darmen. Weg daar. Hij hoort daar niet te zijn. Je had hem anders zo uitgepoept.

Ren maar, ja, ren maar. Je komt toch wel weer terug naar die verdomde spiegel. Die verdomde spiegel. Kijk naar de spiegel. En niets keek terug.

----------------
Now playing: The XX - 05 Heart Skipped a Beat
via FoxyTunes

Geloof

2010-03-05T02:31:00.000-08:00

Ik geloof wel. Dat zeg ik althans altijd als mensen mij vragen of ik geloof. Maar ik geloof niet helemaal. Of niet in mijzelf. En zo lieg ik tegen de mensen die wel geloven. De mensen die geloof in mij zien. En in die onschuld zit een prachtig stukje menselijkheid verborgen.

Want waarom geloven wij in een bepaald iets, wat wij zelf hebben bedacht. Te absurd voor woorden. De bijbel. De koran. Tenach. Het is allemaal door iemand bedacht als science fiction. Ik weet het zeker. De gedachten van de ongelovigen waren ondergeschikt aan diegenen die het boekje zo vaak lazen dat ze vervolgens hun leven eraan gingen wijden. Alsof wij mensen dat niet ergens van kennen tegenwoordig…

Harry Potter, die tovenaar met die bril. Harry is een jongen die zijn ouders niet gekend heeft, die zijn namelijk voor hem gestorven. Harry heeft een eeuwige drang om het kwade te bestrijden en offert bij wijze van spreke op jonge leeftijd zijn lichaam en geest op voor het goede. Hij vergeeft ons onze zondes, en ziet zichzelf als iets beter dan mensen (dreuzels). Wij zijn allemaal Harry Potters onderdanen.

Als ik ergens in geloof, is het misschien wel de samenstelling van de Bijbel in de Romeinse tijd. De tijd waarin hoeren een ambacht uitoefenden en pottenbakkers nog pottenbakkers waren. Een tijd waarin wij mensen nog geloofden in de gemakzucht van het leven. EN TOEN! BAM! WOW! BANG! De Romeinse keizer wilde een wetboek der strafrecht. Tien regels waar iedereen zich aan moest houden. Balkenende noemt ze normen en waarden. Tien regels. Meer niet. Makkelijk en snel. De keizer wilde ook een uitleg geven over waarom hij die regels wilde toepassen. En wat er zou gebeuren wanneer die regels niet gehandhaafd werden. Verdoemenis. Hel.

J.K. Rowling. De Romeinse keizer. Ze zijn allemaal hetzelfde. Ze zien een kans om de gehele bevolking zo makkelijk mogelijk te beïnvloeden. Zeg maar gewoon dat het echt is. Dan geloven we wel. Ik loop wel de berg der Purgatorio af, ik daal wel neer in de Inferno. En ik loop wel naar de Paradiso. Maar niets is spannender dan het laatste gevecht met Voldemort.

Ik geloof in Harry. Ik ben een Potterist. Hart en ziel. Waarom niet? Het kan tegenwoordig allemaal. De ‘age of aquarius’ is toch al voorbij. En waar is die Apocalyps nou? In mijn ogen is alles in de bijbel een misinterpretatie van een roman door Aghata Christie. Die tijden, the ages, zijn gedoemd af te lopen. Maar ‘the end of an age’ zoals die in de bijbel staat, is niet gelijk aan het (door ons bedachte) woord Apocalyps. De afgelopen 2000 jaar hebben wij in een tijd van Aquarius geleefd. Nu komt het volgende stuk. De volgende draai. Het leven draait verder.

Wat Jezus was, en is, is de zon in de lucht. De oude Griekse filosofen geloofden dat wanneer wij dood gaan, wij rijzen naar de ruimte. De zon, omringd door zijn planeten en zijn sterrenbeelden. 12 sterrenbeelden… 12 apostelen. Goh. D.

Chogyam Trungpa: "Spirituality" is a particular term which actually means: a dealing with intuition...

Leef nou godverdomme eens voor jezelf. Stomme klootzakken. Stop met aanbellen. Lees een echt boek. Ga eens een stukje wandelen. Doe iets wat niet mag. LEEF! Anders ga je dood.

Brand

2010-02-15T13:46:00.000-08:00

----------------
Now playing: Joy Division - Love Will Tear Us Apart [Live]
via FoxyTunes

De branderigheid van mijn ogen. Hoe die neerkijken op de zielen. Och, de simpele zielen. Ze weten van niets. In dit, mijn bestaan, zijn zij slechts poppen. Gedachten, spinsels en figuren in een spel dat simpelweg om mij draait. Arme zielen. Simpele zielen. Ze weten van niets. Hoe de dromen komen en gaan als dagen die verdwijnen terwijl de nacht nog waakt over de realiteit, zo leidt mijn hart de weg. Ongelofelijk. Het is waar. De leugen die wij verzonnen om het genot te voelen. Al het wat wij liegen. Het is waar. En zo loop ik richting huis.

“Waar kom jij zó laat nog vandaan?” “Hoezo? Ik mag toch thuis komen wanneer ik het wil?” “Je houdt nooit rekening met mij… Wat is er nou zo moeilijk aan om even te bellen?” “Je snapt het denk ik gewoon niet.” Ze snapte het nooit. Zo dom is ze nou eenmaal. Ik kan duizend keer en duizend keer opnieuw tegen haar zeggen wat er aan de hand is. Maar ze gelooft me nooit. Wil ze ook niet. Want het maakt haar niets uit. Wat ik zeg is toch een leugen. Altijd. “Je bent er niet meer. Waar ben je toch?” “Ik sta hier toch recht voor je?” “Ja… Je bent er wel, maar ook weer niet.” “Och, is dit echt een goed tijdstip om cryptisch te gaan doen?” Ik haat haar… “Ja dit is de tijd om cryptisch te gaan doen! Je luistert nooit meer naar me!” Ik ben veel te goed om naar je te luisteren… “Schatje, het spijt me, ik wil het anders doen. Ik wil meer voor je zijn. Laat me het bewijzen.” Ik haat haar. Ik haat alles. Waarom geef ik mezelf over aan de zee die mij doet verdrinken? Ik haat het.

Al filosoferend over het nietigheid van het afgelopen gesprek loop ik de keuken in. Op een stoel ga ik zitten, en de fles staat er al. Of nog. Het staat er al sinds gisteravond. De dop is er nog af. Niemand snapt het. We gaan er allemaal aan. En het enige wat je kan doen is er een beetje genot uit halen. Ik neem een slok. Ik voel mijn keel openslaan en mijn neusgaten verbreden. Heerlijkheid. In de zin van het bovennatuurlijke. “Je drinkt te veel.” Dat zegt ze. Ik drink te veel. Jammer genoeg hou ik er van. Ik wil haar zo graag gelukkig zien. Maar we hebben altijd problemen. Ik drink te veel. Ik ben een slechte minnaar. Ik haat mijzelf, zij haat mij. En we zijn gedoemd. We hebben het besloten toen we nog te jong waren. Nog lang niet gerijpt en nog lang niet bij zinnen. Zelfs nu, zoveel jaar later, ben ik nog steeds aan het bijkomen van geboorte. Ik zie maar half wat er om mij heen gebeurt. Ik neem nog een slok. Nu kijk ik op mijn horloge. Vijf uur. Ik hoef niet eens te proberen in bed te gaan liggen. Ochtend is het nu toch al. Ik doe mijn horloge af en begin languit op de bank in de keuken te liggen. Het leven duurt te lang. Ik neem nog een slok.

Het is alweer te vroeg, wanneer ik op sta. Een nieuwe dag. Een berg van verdoemenis. Een berg, dat is een dag. Elke dag weer dezelfde berg. Erop. Eraf. Nooit. Ik leef niet meer. Ik zweef slechts door de berg. “Luister. Het spijt me van gisteravond. Het was fout van mij. Ik wil gewoon dat je gezond bent.” Misschien moet ze dan maar eens haar bek houden. Daar zou ik misschien gezond van worden.

Ik droom nu zelfs, op het dagelijkse stukje moord op mijn ziel en het denken, over mijn verloren liefde, mijn gedachte. Hoe ik het mis, ongelofelijk. Ik laat het gewoon toe. Ik lig hier verkracht te worden door het systeem van dagelijkse ontkenning. Het gebeurt niet. Het is niet echt. Ik wil niet dat wat er nu gebeurt echt is wat er plaats vindt. “Overwerken hoort erbij meneertje.” Hoor ik in mijn oor geroepen worden. “Ik ben hier nu al twaalf uur meneer. Kijk naar die mensen hier. Kan je niet beter meer mensen aannemen in plaats van ieders leven vernietigen?” “Ze vinden het goed om hier te werken, ze zijn goede werkers.” “Godverdomme man, ben je zo blind? Je ziet niets. Je bent een bril, zonder hoofd, zonder ogen, zonder hersenen.” “Dan ga je maar weg… Je hebt hier niet meer terug te komen.” “Prima, klootzak. Je hebt me al genoeg verkracht.” “Daar gaat je loonstrook voor vandaag…” “ARBO..” “Ik stuur hem wel per post.”

Nu loop ik over de straat, lang, wentelend, droog. De beesten proberen uit mijn hart zich te dwingen op de straat. En het is slechts wanneer het licht van thuis mij roept, dat ik aan de andere kant van de straat een kroeg zie. Bruin. Eenzaam. Het lokt me. Het wil me. Langzaam verlies ik mij in de waas om dichterbij mijn hol te komen. Daar ga ik weer.

“Waar was je?” Zo klinkt het straks wel. Ik ga mijn einde tegemoet. Maar uitstel is goud waard.

Dier

2010-02-14T11:14:00.000-08:00

Ik ben slechts een dier. We zijn allemaal slechte dieren. We eten, drinken, neuken, slapen enzovoorts. En ondertussen maken we dingen. Wat voor een dingen? Allerlei dingen die de vier basisbehoeften makkelijker maken om uit te voeren.

We leven en gaan dood. En ondertussen weten we van niets iets af. Alles lijkt slechts een muur van waarheid in een tempel van leugens. Elke verdieping weer een ander leugen. Het eten wat wij zo gewillig in onze mond stoppen is gemaakt van dromen. Zo ook het drinken, het neuken en het slapen. Het slapen is eigenlijk het enige wat echt is.

Het is wanneer wij slapen dat we leven. En alleen dan. En in onze slaap zijn wij mensen. De mensen die leven en problemen hebben. Het zijn die problemen die ons afzet van het dierlijke. Wij willen allemaal dier zijn. Maar wij maken ons leven zodanig ingewikkeld dat als wij ons dierlijk gedragen, wij worden afgestoten van de, door dieren gemaakte, samenleving.

Waarom? We leven toch ook gewoon. Maar wij moeten problemen hebben. Problemen die ons vreselijk maken. Ons vreselijk laten voelen. We doen het zelf. Het dierlijke. Die problemen en het dierlijke lijkt wel verbonden. Blinde sex, blind eten en blind drinken. Waarom niet?

We willen toch alles, we hebben al te veel. Zo hebben wij geleefd. Van dag op dag. Wij vermoorden onze idealen, onze gedachten, onze interesses. We maken het alles dood. Alles, het alles. Al het bestaan. We willen het al niet meer. We willen alleen zijn, met onze problemen. Alleen met onze behoeften. En we zetten ons af van het dierlijke wat in ons zit.

Ik werd op een dag wakker. Liep rond door een bos van mensen. Dode lichamen. Slapende dieren. Ik zag geen gezichten, slechts schepsels, verminkt en verlamd door de slapeloosheid van een eeuwige wachtruimte. De dagen werden langer, hoe langer ik er rond liep. Het bos leek wel eindeloos. Enorme bomen liepen tegen mij aan en ik verloor mijzelf. Tot ziens.

----------------
Now playing: Jimi Hendrix - Voodoo Chile (Slight Return)
via FoxyTunes

De Dagen

2010-02-02T15:32:00.000-08:00

De dagen bestaan, de dagen dat er niets bestaat. Geen vonk, geen schram, geen pijn, geen liefde. Niets. De dagen dat de dood tot wachten wordt gedwongen, de dagen dat de angst wordt overwonnen, door het genot. Door het geluk. Door ons. Die dagen bestaan.

Die dagen leven wij, als een schil van ons waarschijnlijk wezen. Een schil van echtheid. Het goede, uitgeperst en uitgedrukt. Tot niets. En dan zijn we. Die dagen maken wij, met hoop.

De schil, die voedt ons. Een masker doordringende schil. Een deel van ons, maar dan kleiner en veel minder belangrijk. Die gooien wij liever weg. Die schil. Een schil van ons bestaan. Dat zijn wij allen. Het scheelt, dat de mensheid niet lang is voor deze aarde. De schil verkleint, en verkleint, en al het goede verdwijnt erin. We worden gepeld tot er niets meer over is van ons eerste, aanvankelijke wezen.

We worden geschild. Tot niets. Tot er niets meer over is. Terwijl wij met zo’n enorme laag mensheid begonnen dat het voelde alsof het eeuwig zou duren. Jammer, het is van korte duur. Een onbekende macht, genaamd tijd, schilt ons. Maar hoe zou tijd dat kunnen doen, wij hebben het uitgevonden. Wij hebben het een naam gegeven. Wij kunnen het dus ook kapot maken. Stel je voor, een wereld zonder tijd.

De dagen, die al lang waren, zullen ophouden te bestaan. Gevolgd door de rest van het oerwoud der hoofden, oren, lichamen en benen. Wij kunnen niet eens zonder tijd. De tijd, het is de baas van ons allemaal. Het is alles.

Niets zou zijn zonder tijd. De aarde zou stoppen met draaien als het niet wist hoe laat om te keren. Je zou niet van mij houden als je wist dat er een grote kans bestaat dat wij eeuwig bij elkaar zullen blijven. We zeiden het maar. Het kan niet eens, er is geen eeuwigheid. Er is geen tijd.

Ik zou van het leven genieten. En toch zou ik sterven. Maar wat heb ik fout gedaan dan? Dat ik zomaar sterf. Ik leefde niet eens. Ik ben nooit ouder geworden, ik ben nooit jong geweest. Er was geen tijd. Ik ben ten alle tijden mijzelf geweest. Ik heb geneukt, gefeest, geleefd. Tot het op was. Zonder tijd. Iedereen en alles is hetzelfde. Kort en lang bestaat niet meer. Vroeg of laat, het maakt niet uit. De dag begint wanneer wij wakker worden van de slaap.

De slaap die wij negeren, maar zo hard nodig hebben. Wij hebben slaaptekort omdat we van alles moeten doen. Maar we moeten in eerste instantie goed voor onszelf zorgen. En gelukkig zijn. We verkrachten bij deze dus ook onze lichamen en geesten door te drinken, roken, rijden, lopen, werken, denken, praten en leven, wanneer wij slaaptekort hebben.

Slaap is het toegeven aan de macht die het aandringt. De kracht die op is. En de wil die niet meer verder kan. Dan slapen we. En terwijl de een de dag ziet als de werkelijkheid, geld dezelfde werkelijkheid voor de ander, maar dan andersom.

Dag is nacht, en nacht is dag. Wanneer wij slapen, dan leven wij. En de dromen zijn een weerspiegeling van de echte dromen. En het leven is een droom. Waarom anders zouden wij zo gelukkig zijn. In de droom is het echt. En de droom bestaat niet. Tenzij in de wereld waarvan wij denken te dromen een werkelijkheid is waarin wij dromen over de wereld die wij denken te dromen. Volg je het nog?

We slapen, constant. En je moeder kijkt naar je, ze streelt je. Niemand zal ooit aan je zitten, mijn kindje, mijn schat. Bezittelijk. Dat zijn we allemaal. Stuk voor stuk willen en moeten we alles hebben. We willen en willen en willen, tot we alles willen. En zelfs dat is niet genoeg.

Daarom voeren we oorlog. Omdat we meer willen. Nog meer. We sturen de mensen die willen helpen weg om collecte te doen. “Ga maar langs de deuren”, zegt de minister van financiën. En terwijl de helpende hand weg is om een mager zakcentje weg te neuzelen van de belastingbetalers, gaat de overheid het leger miljarden inpompen. Hier is een idee.

Neem al het geld dat elk land uitgeeft aan defensie. En gebruik het om alle mensen die armer zijn dan ons om die op te leiden, te verzorgen en te kleden. Zo leven we samen in vrede en zullen we over tien jaar het heelal zijn afgereisd.

Omgaan met pijn

2010-02-02T05:08:00.001-08:00

Omgaan met pijn

Hoe wij omgaan met pijn hangt af van de openheid die wij aangereikt krijgen. In elk geval, hoe aardig en vriendelijk de wereld tegen ons, de mensen, doet. Maar de geslotenheid van onze samenleving doet mij denken dat de pijn universeel wordt verstopt.

In mijn gedachten stapelt de pijn zich op. Als een organisme loopt het door mijn gedachten. Op zoek naar een antwoord op de problemen, op zoek naar een metgezel in de eindeloos lijkende zee van ongeluk.

In het licht laat het oor zich zien. Een oor die helend is, die altijd luistert. Een oor voor de mensheid. Die heb ik nodig. De oor die men gebruikt om te kunnen spreken over de gedachten, zonder kritiek. Zonder het menselijke vleugje cynisme en haat.

De haat begon deze strijd tegen de gedachten. De vrijheid wordt zó onderdrukt door de haat dat de gedachten achterwege blijven. We worden blind. Ik word blind.

Verblind door de haat voor het onbekende. Het gezicht van de mens, al het wat menselijk is. Dat noem ik, wij, de vijand. Maar ook ik ben een mens. Of slechts mens. We geven onszelf, als volk, de schuld van hoe en wie we zijn. Maar we zijn helemaal niet.

We denken slechts te bestaan in een wereld waar wij allemaal zo hard ons best doen om gehoord te worden. Maar door de pijn en haat die ons verblind, en het gebrek aan oren die luisteren stoppen we. We stoppen met denken. We stoppen met voelen. We leven niet meer.

De wereld die ooit zo mooi was. Die ooit ons een gevoel van euforische vrijheid gaf. Die is dood. Wij haten te veel.

Het is allemaal slechts een ritje. Je zit erin, en komt af en toe iets tegen om je te vertellen dat het echt is. Dat met de grote bankrekeningen en de perfecte gezinnen. Zij vertellen je hoe het zit. Geloof ze maar, zij zijn het voorbeeld. De mensen die je verttellen dat het allemaal een ritje is. En dat je het niet serieus moet nemen. Die vermoorden we.

Onder de invloed

2010-01-27T18:34:00.000-08:00

Alcohol. Een uitvinding dat tot nog toe de gekken gek maakt. De vrouwen mooi maakt. De mens aardig maakt. En moord. Het is goed. Maar niet voor kinderen. Want die kunnen er niet mee om gaan. Volwassenen daarentegen mogen zoveel als ze willen. Onder de invloed. Wij zijn allemaal onder de invloed. Zonder en met alcohol. Wij vinden het uit. Wij maken en drinken het. Wij eten de invloed en spugen het uit over diegenen die geen invloed hebben.

Wij zijn allemaal onder de invloed van de welbespraakte man aan het hoofd van de tafel. “Hoe kwam hij daar?” Vraagt een onwetende. “Geen idee, maar hij heeft gelijk!” Zegt de andere onwetende. Wij bevinden ons niet in een samenleving. Slechts een veld waar diegenen die hun zinnen goed kunnen formuleren ons plukken en verkopen op een markt voor de laagste prijs. Alcohol. Het is onder de invloed.

Maar wij maakten het. Dus dan is het goed. Stil staan is immers achteruitgang. Dus wij nemen een slok wijn, een slok bier en gissen slechts over wat de toekomst ons gaat bieden. En half dronken luisteren wij naar de beïnvloeders. De invloedrijke. En de praters. Wij, de luisteraars, de granen geven onze keuzes op. Wij drinken liever. En we gaan liever dood. Zoals we in dit, het leven, kwamen, willen wij ook weer weg. Slechts half bewust van wat er om ons heen gebeurt. Het is toch niet echt.

“Het is niet echt”, zegt de Duitser. Hij haat vrouwen. “Het is een droom, we moeten nog wakker worden!” Schreeuwt de Griek. Hij houd van alles. Wij haten vrouwen. En houden van alles. Want zij hadden gelijk. Hoe konden wij ooit zo stom zijn om te denken dat het leven echt is? Dus laat maar. Wij depreciëren slechts. Als melk gaan wij dood. Snel en langzaam tegelijk.

“Er zijn mensen die macht uitoefenen over jou! Zet je ervan af!” Zegt de toekomstige machthebber. Luister maar naar hem. Niemand anders maakt het meer wat uit. We zijn nu al wel aardig dronken. En onder de invloed van de muziek, wijn, bier, drugs en nog zo veel meer wat wij hebben uitgevonden. Het is goed. Want wij hebben het gemaakt.

We vechten een beetje. We weten alleen niet meer tegen wie, of wat. We vechten en we slapen. We vermoeien elkaar en vertellen een verhaaltje over hoe goed het gaat, terwijl de Vietnamees zijn laatste adem in het gezicht van zijn kind blaast. Het is toch niet echt zeggen we allemaal. De Duitser zei het.

Wij hebben filosofie uitgevonden. De laatste machthebbers. Zij hebben nooit bestaan. Zeggen ze. Wij hebben het allemaal uitgevonden. We bedachten de dood. En maakten gereedschap om het waar te maken. Zeggen ze. Luister maar niet. Luister niet naar jezelf.

Ze liegen allemaal. We drinken ons stom, en we geloven alles. Zo zeggen ze het. We worden dikker, en eten onze metgezellen. Onze voorgangers op deze bol. We eten ze allemaal. En als het op is. Maken we gewoon nieuwe. Niet stilstaan. Gewoon doorgaan. Eet, drink en slaap. We zijn immers beter dan hun.

We stammen al lang niet meer van hun af. Hun die wel erg veel op ons lijken. Maar dat is toeval. Ze vertellen dat wij komen van iets dat alles gemaakt heeft. Al het goede. Het is al lang niet meer onze schuld. Gelukkig maar. Ik schrok al even. Want waar zou het eindigen? Wedergeboorte. Daar begon het mee. Het zal toch wel eindigen. De droom. Dus waarom geloven we niet in iets wat een boek jaren gelden voorspeld heeft. Het kan toch?

De droom bestaat alleen nu niet meer. We hebben het zelf uitgevonden. En we mogen kiezen. We mogen nu kiezen wat er gebeurt in onze droom. Dus de droom die door ons is uitgevonden wilt dat we kiezen voor iets wat niet bestaat. Op een bol waar wij straks komen. Maar dan zal alles goed zijn. Want wij weten nu hoe het niet moet.

We bouwen, want voortgang is de toekomst. We staan niet stil meer. We maken gebouwen en bouwen nieuwe dingen. De theorieën die ons voorgesteld zijn gaan we nu kapot maken. We worden modern en gaan ons verdiepen in onze eigen gedachten. Uitbuiten die handel. Wij hebben ze immers gemaakt. Kom nou, het moet allemaal kapot. Anders leren we niets.

We werden gewaarschuwd door diegenen die niet beïnvloed werden. Maar die bestonden niet. We kotsten over hun heen. Ze leven al lang niet meer. We gaan verder. We gaan alsmaar verder. We vliegen naar plekken die voor ons onmogelijk leken ooit aan te kunnen raken. En we liegen erover. Althans, zij zeggen dat we liegen.

Zij. Rechts en links, voor en achter. Daar zijn zij. Zij kijken nu naar je. Zij weten dat je slaapt en weten wat je doet. Het is zij, die liegen. Pak ze! Allemaal. Zij. Wij hebben zij gemaakt. Wij kunnen zij allemaal kapot maken. Maar zij zijn lief. Zij zijn goed. En zij zijn altijd aardig geweest voor ons. Wij maken psychologie. Wij maken hersenen. We denken.

O nee! We denken. En de Fransen zeggen dat wie denkt, bestaat. Och jeetje. We bestaan wel. Maar die ander zei toch van niet? Weer een splitsing dan. Wie denkt te bestaan wordt wakker, en ziet dat alles overhoop wordt gegooid. We droomden net nog. Maar alles is echt zo.

Hou dan toch op met dromen, en leef een beetje. Want nu ben je dronken, lig je in een poel van je eigen excrement en hoop je snel dood te gaan. Zodat je straks aan iedereen kan vertellen hoe het wel wordt. En ineens wordt je wakker. Je ligt er nog steeds.

We zijn allemaal dood. En we leven toch. We zijn oneindig, door onze lichamen. Die creperen vanzelf wel. En we ademen dan toch al niet meer. Maar toch leven we. In diegenen die wij zelf maken. Stukken van ons maken wij dronken. We vertellen ze alles wat we geleerd hebben. Zij zijn ons, in een nieuw leven. En vlak voor wij sterven zien wij het. Wij zijn niets. Zij zijn alles.

Koud is goed

2010-01-25T04:35:00.000-08:00

Het is koud. Binnen en buiten. De verwarming lijkt nutteloos de kou te bevechten met elke graad in zijn lichaam. Maar niets vecht tegen deze kou. De alleenheid. De kou van de eenzaamheid. Mijn vingers zijn koud. Mijn gedachten eveneens. Ik heb het koud. Het is koud. Het schijnt dat het relatief gezien koud is. Absoluut gezien is het koud. Ik ben koud. Ik heb het koud. Het is koud.

Mijn vingers worden warmer. Het is warm. Buiten is het warm. Alles smelt. Harten gaan vloeien en bloed pompt gelukkig door de aderen van de bevroren mensen. Het was koud. Daar zijn wij het allen mee eens. Het was koud. Het is warm.

Is het goed dat het warm is? Warmte bestaat immers niet zonder kou. Is kou dan goed? Of zijn beide slecht. Dan is niets goed. Er is niets goed. Alles is koud. Alles is warm. Het is. Het schijnt door de wolken. Het is warm. Het voelt goed. De kou wordt opgeschoven door een bron van goedheid. De kou is slecht. Het bestaat. Metaforisch is het de duisternis. Maar wacht. De metafoor voor slecht is warm.

De duisternis, de warmte. Daar komen wij allen vandaan. Een donker hol binnenin onszelf. Daar worden wij wat we zijn. Een glibberige foetus groeit binnen ons allen. Wij zijn het. Hoe smelt de kou die wij ervaren wanneer de foetus het donker bevecht en de kou trotseert? We zijn allemaal immers koud. En van binnen toch warm.

Is de warmte die wij voelen van binnen slecht? Wanneer de vuur en passie gedoemd wordt tot de eeuwige duisternis waar wij aan de andere kant zo naar verlangen. De duisternis van het vuur. Waar menigeen al over gesproken heeft. De poëet, zijn metgezel. De reizen naar de cirkel van Limbo. Over de rivier en door de moerassen en woestijnen. Langs de vele, vele verminkte, halfdode lichamen die het wat warmte geeft heeft achtergelaten. Allen willen slechts die warmte achtervolgen. Het is ons natuur.

Een koninkrijk van warmte zal ons allen opwachten. Slechts diegenen die het goede inzien van de kou, en het omarmen en er van houden, zullen de koude koninkrijk als beloning hebben. Zo hebben wij het bedacht. De kou laat ons zien dat er geen enkel persoon relatief is. En geen enkel persoon absoluut. Slechts personen. Slecht is de warmte niet. Natuurlijk is het wel. Wij worden geboren uit die warmte, en het is maar een kinderdroom om daar naar terug te keren.

De warmte bestaat niet zonder de kou. De hoge en goede kou. De slechte warmte. Zo slecht is die niet. Aangezien wij allemaal de warmte willen voelen. Van binnen. We willen de warmte penetreren en het achtervolgen tot ons einde. En verder. De kou voelen wij niets voor. Het is te veel moeite om het koud te hebben. De verwarming vecht te hard om ons nog kou te laten lijden.

Maar we moeten lijden. Lijd voor de kou. En de kou zal u belonen. De kou, die iedereen trotseert en verdiept. Zet men aan het denken. De kou is het goede, ziet u het niet? De warmte is te makkelijk, te verleidelijk. Wij willen slechts die warmte die de kou ons niet wil laten hebben. Er is zo veel meer in de wereld dan de kou en warmte. Maar die zijn slechts ontstaan door die kou, en door die warmte.

Warmte maakt alles levend, kou geeft alles een nieuwe kans. Een nieuw begin. Het doet vriezen, zodat alles weer kan dooien. Alles begint overnieuw. Door kou, en warmte.

Dag 1

2010-01-22T01:38:00.000-08:00

Het is donker en warm. Het wordt warm gehouden door een kussenachtig geval dat het omringt. Het kan nergens heen, maar wilt dit ook eigenlijk niet. Het is in een diepe vorm van trance, wanneer ineens een fel licht in de donker schijnt. Kleuren die het nooit gekend heeft ontstaan ineens.

Een gestalte wel honderd keer zo groot als het zelf grijpt het bij de hoofd. En de, ooit zo kussenachtige, thuis wordt achter het uit de veilige haven gedrukt. Het is naakt, en omringd door toeschouwers. Het is bang, en schreeuwt hopeloos van zich af, al snapt het al redelijk snel dat het niet begrepen zal worden, maar begrijpt het niet.

Het voelde zich zo goed en warm. Het leek zo lang geleden dat de warmte hem omringde. De laatste toevoer van voedsel wordt ook schaamteloos afgeknipt door een van de toeschouwers. Het is koud. Twee grijpers houden het vast en wikkelen het in een doek. Het is warm. Het is goed. Dan laten de grijpers het in de grijpers van een ander vallen. Het is een nat en warm lichaam waar het zich nu tegenaan gedrukt vindt. Twee enorme ogen kijken het aan. ‘Hoi’, zegt een hese stem. ‘Ik ben je mama.’ Het is goed.

De kamer die zojuist gevuld was met toeschouwers is nu weer bijna leeg. Mama blijft het vasthouden. Maar naast mama is de kamer een enorm hok gevuld met eenzaamheid en afbakening. Het lijkt een plek, gemaakt voor creatie, dood en vernieuwing. Het is goed. En na een lange strijd tegen de toeschouwers geeft het op. Het is goed.

Acht jaar later vergat het alles wat slecht is, en alles wat ooit gebeurde. In de voorgaande acht jaar is het geslagen, gemept, gegooid, geduwd en getroffen door haat van anderen. Het kijkt naar mama. Het is goed.

Radiohead's Thom Yorke schrijft voor een vrije Tibet

2010-01-05T08:11:00.000-08:00

APELDOORN - De "muzikale meesterbrein" achter Radiohead, Thom Yorke, heeft bekendgemaakt nummers te hebben geschreven voor een documentaire over Tibet, waarbij de onderliggende boodschap zou zijn dat Tibet vrij zou moeten zijn.

De documentaire heet When The Dragon Swallowed The Sun en is ondertussen een zevenarig project die van de handen van regisseur Dirk Simon is. Simon laat in zijn film onder andere interviews met Richard Gere, de veertiende Dalai Lama en Aartsbisschop Desmond Tutu. "Met Thom Yorke is een award voor beste muziek voor een film onvermeidbaar, maar uiteindelijk wil ik gewoon dat mijn bericht overkomt."

Volgens de web-site van de film: WhenTheDragon.com hebben tevens Damien Rice en componist Phillip Glass verteld mee te hebben gewerkt met het maken van muziek voor de film. Andere muzikanten die zich aan hebben gemeld om mee te werken met de film zijn onder andere Bjork, Eric Clapton, UNKLE.

Er zijn ondertussen onderhandelingen over het uitbrengen van een CD met alle nummers die in de film naar voren komen. Volgens het populaire pop-medium twentyfourbit.com zal de film op muzikaal niveau de hoogtepunt van 2010 worden.

----------------
Now playing: Radiohead - Kid A
via FoxyTunes

Optreden 'Naziband' geschrapt

2010-01-04T08:05:00.000-08:00

----------------
Now playing: Brainfeeder - The Gaslamp Killers
via FoxyTunes Muzikale censuur in het Nederlandse plaatsje Roermond. De extreem rechtse band Temnozor stond op de planning in het plaatselijke poppodium. Alleen na een gesprek met de gemeente waren de managers van de poppodium ineens niet meer zo geïnteresseerd in het verstrekken van de 'rechtse' muziek. Tot zover muzikale vrijheid van expressie...

Soundgarden back together again!

2010-01-04T04:25:00.000-08:00

APELDOORN - Soundgarden, de grungeband uit de 'old days' komt na 12 jaar terug om ons allen een lesje te leren. Dat vertellen de langharige rockers op hun site soundgardenworld.com. De vraag is nu alleen of de drummer van de band Pearl Jam ook weer aanwezig zal zijn bij bandoefening of dat de evolutie nu zo ver is dat een pratende drumcomputer ook zal voldoen...

----------------
Now playing: Brainfeeder - A Decade…
via FoxyTunes

Moby to play an unplugged set?!

2009-10-07T23:12:00.000-07:00

15 november he is doing an unplugged show at the palace theater in london. First and only unplugged show, and its a beautiful old theater. BE THERE!

De zoektocht van de Tiesto luisteraar

2009-10-02T03:55:00.000-07:00

Tiesto
Kaleidoscope
(musical freedom/pias)
De Nederlandse DJ Tiesto is op zoek naar nieuwe luisteraars, zo klinkt het als ik luister naar de nieuwe CD Kaleidoscope van de wereldse DJ. Na alle trancefeesten te zijn afgestruind lijkt het wel alsof hij er flink wat alternatiever op geworden is. Met opnames samen met de vrolijke vriend van Sigur Ros en natuurlijk Nelly (Furtado).

De concurrentie groeide toch wel aanzienlijk, vooral met de nieuwe nummer 1 van de wereld Armin van Buuren die maar goed blijft verkopen. Armin was op het Sziget Festival een van de headliners, waar hij de hele zaal plat kreeg voor zijn simplistische, eentonige, maar o zo goeie trance muziek.

De gemiddelde reactie is: dit is nog niet eens heel slecht. Maar dat betekent niet dat het super goed is. Experimenteel is het wel. Met lekkere vrolijke geluiden en een fikse bass eronder. Tiesto weet vast wel van zijn CD voorraad af te komen. Maar de Tiesto luisteraar van toen zal wel even open moeten staan voor nieuwe ideeen. Verder een prima CD.

New portishead album?

2009-09-30T02:10:00.000-07:00

Zwolle - Afgelopen week heeft Portishead bekend gemaakt bezig te haar met een Nieuw album. Verder waren zij er redelijk discreet over maar het klinkt als een spannende ontwikkeling.

Na het uitbrengen van hun drie eerdere cd's waaronder de laatste: Third weet Portishead stand te houden aan haar aloude originaliteit. En hopelijk weten zij deze originaliteit ook goed te behouden.

Of de vraag naar extreme vormen van originaliteit is blijft wel de vraag. Maar bands als Portishead zijn natuurlijk moeilijk uit te sterven.

Bron: MusicWeek

2009-09-30T00:21:00.000-07:00

ZWOLLE -

EAGLE SOLO :: 30-9-2009

	Timothy B. Schmit, sinds geruime tijd al de bassist van The Eagles, komt op 20 oktober met een nieuw soloalbum, zijn eerste in acht jaar.

	De titel van de plaat is Expando, wat groei en uitbreiding inhoudt. ‘Dat is waar de muziek op deze cd voor mij voor staat’, zegt Schmit. ‘Het woord klinkt wat mysterieus, maar ik probeer allerlei dingen uit die ik altijd al had willen doen.’ Daarbij kreeg Schmit hulp van beroemde vrienden als Kenny Wayne Shepherd, Kid Rock, Dwight Yoakham, Keb’ Mo’ en Graham Nash. De exacte rolverdeling ziet er als volgt uit: 1. ONE MORE MILE (met Keb’ Mo’ op slide Dobro) 2. PARACHUTE (met Kenny Wayne Shepherd op sologitaar, Benmont Tench achter het orgel en Graham Nash in de background vocals) 3. FRIDAY NIGHT (met Garth Hudson op orgel en Van Dyke Parks op accordeon) 4. ELLA JEAN 5. WHITE BOY FROM SACRAMENTO (met Benmont Tench op Electric Piano en Ben Schmit op drums & sologitaar) 6. COMPASSION 7. DOWNTIME (met Kid Rock en Dwight Yoakam in de background vocals) 8. MELANCHOLY 9. I DON’T MIND (met Van Dyke Parks op accordeon) 10. SECULAR PRAISE (met Van Dyke Parks op accordeon, Benmont Tench op orgel en The Blind Boys Of Alabama als background vocals) 11. A GOOD DAY (met Donna De Lory op background vocals) Bron: OOR.nl

Destine! Gaaf zo'n eigen album...

2009-09-30T00:19:00.001-07:00

ZWOLLE- De Nederlandse punkpopband Destine werkt momenteel hard aan het debuutalbum dat in januari 2010 moet verschijnen. Ondanks dat ze getekend zijn door de grote platenmaatschappij Sony Music nemen ze het management nog voor eigen rekening.

Zou je het zelf ook doen dan?

Moss - Never Be Scared/Don't Be A Hero - OOR Recensie

2009-09-29T08:31:00.001-07:00

POP
MOSS
Never Be Scared/Don't Be A Hero (EXCELSIOR/V2)
Marien Dorleijn is een van Neêrlands beste songschrijvers. Hij won ooit de finale van de Grote Prijs van Nederland als singer-songwriter en rijpte als muzikant bij Caesar. Met zijn band Moss maakte hij in 2007 een schaamteloos mooi debuutalbum, maar de popliedjes bleken te soft voor zijn tijd of gewoon even niet hip genoeg. Hoe anders is dat anno 2009. Dorleijn schrijft nog altijd geweldige popliedjes. Ze zijn alleen een tikje donkerder en harder deze keer en ze worden door hemzelf en zijn prima band heel anders ingekleurd. Soms lijkt het wel hedendaagse psychedelica, met die inzet van moderne elektronica en effectpedalen.

De mannen achter de mengtafel (good old Frans Hagenaars met de heren van Moss zelf) zijn niet bang het experiment aan te gaan en bezitten gevoel voor sfeer. Moss klinkt op de eerste helft van de cd bij vlagen heerlijk Brits en van alle tijden, omdat er op verschillende momenten onder meer XTC en hun alter ego’s The Dukes Of Stratosphear, maar ook Razorlight en The Stone Roses (zonder de dansritmes) in terug te horen zijn. Als John en Paul nu in hun twenties verkeerden, zou The White Album wel eens precies zo kunnen hebben geklonken. Dat zijn grote namen en gewaagde voorbeelden, want we hebben het hier over een ietwat schuchter, maar uiterst talentvol Amsterdamse bandje met een songschrijver vol Zeeuwse nuchterheid die niet graag de held uithangt, maar gewoon op zoek is naar een beetje liefde. Eentje die, gelet op het tweede deel van het album, thuis ook hoorbaar geniet van de Amerikanen van My Morning Jacket en Fleet Foxes of wel eens een oud plaatje met grappige geluidjes uit een keyboard van Grandaddy opzet. Zou Dorleijn beseffen wat hij overhoop gaat halen met de release van deze parel van de hedendaagse Nederpop? Want ik kan me niet voorstellen dat hier (en ver buiten de landsgrenzen) nog veel betere popplaten gemaakt gaan worden in 2009. WILLEM JONGENEELEN

2009-09-29T08:28:00.001-07:00

Thom Yorke begint nieuwe band
Uitgegeven: 29 september 2009 11:14
Laatst gewijzigd: 29 september 2009 11:18
AMSTERDAM - Radiohead-frontman Thom Yorke is een nieuwe band begonnen. Dat meldt hij in een bericht op de website van de band.

In de nieuwe groep zitten Red Hot Chili Peppers bassist Flea, Radiohead-producer Nigel Godrich, de Braziliaanse multi-instrumentalist Mauro Refosco en drummer Joey Waronker, die eerder speelde met onder meer Beck en REM.

Het vijftal zal Yorkes materiaal van zijn solo-album The Eraser, uit 2006, live spelen en daarnaast nieuwe nummers van de zanger-gitarist ten gehore brengen.

De band speelt 4 en 5 oktober in Los Angeles. "We hebben nog niet echt een naam en de set zal niet zo lang zijn, want ja, we hebben niet zo veel nummers om te spelen", aldus Yorke.

Het is nog onduidelijk of de band nog meer liveshows zal gaan spelen.

Sleep through the static

2008-05-15T12:32:00.001-07:00

Jack Johnson's latest CD named: Sleep Through The Static (named after his song) is without any doubt a sign of growth in Jack's carreer. His writing has improved and evolved. It seems as tough Jack has grown up. And even though his style seems the same, something sounds different, the different influences are definately noticable, he had broadened his horizon. The CD itself is also a joy to listen to, especially on a sunny day. The songs being both deep and joyfull gives you a feeling as tough your heart and soul is being mixed in a blender and made into a beautiful cocktail. The warmth and sadness he has put into the CD really represent Jack's current feelings. He is pouring his heart out. And it would be a crime not to listen.

Tracklist:

1.All at Once 3:38
2.Sleep Through the Static 3:43
3.Hope  3:42
4.Angel 2:02
5.Enemy 3:48
6.If I Had Eyes 3:59
7.Same Girl 2:10
8.What You Thought You Need5:27
9.Adrift 3:56
10.Go On 4:35
11.They Do, They Don't 4:10
12.While We Wait1:26
13.Monsoon 4:17
14.Losing Keys 4:28

Download the Torrent here
Or purchase it from Amazon.com
Listen to samples here

Norah Jones - The Greatest Hits 2008

2008-05-09T00:31:00.000-07:00

Dear readers,

in February Norah Jones released a brand new greatest hits CD, having just listened to it, I couldn't say it can be anything less than brilliant. All her beautifull songs on one CD, finally. Including a couple of duettes. It seems she can't do anything wrong right now. And it could be the weather, but I can find a great passion in each and every song on the album. She certainly knows what she is singing about. And no matter what some others might say, the greatest hits is not totally commercial, the songs on the CD are picked out carefully, and I wouldn't be surprised if there is another tour coming on.

Tracklist:
01. In the Morning
02. Don't Know Why
03. New York City
04. The Long Way Home
05. I'll Be Your Baby Tonight
06. Love Me Tender (Princess Diaries 2 OST)
07. Tenesee Waltz (Norah Jones & Joel Harrison)
08. Come Away With Me
09. Thinking About You
10. Sunrise
11. Lonestar
12. Turn Me On
13. More Than This (Norah Jones & Charlie Hunter)
14. I've Got To See You Again
15. Those Sweet Words
16. Carnival Town
17. Sleepless Nights
18. Cold Cold Heart
19. The Story (My Blueberry Nights OST)

Download it here (torrent)
Or download the .rar version without torrent online here
(html)

Summer CD: Rythms del Mundo: Cuba

2008-05-07T00:08:00.000-07:00

Dear readers,

Yesterday I literally stumbled upon a truly amazing CD, it's a compilation of different cuban world music artists covering different pop songs. A very innovative concept if I may say so myself. The CD is called Rythms del Mundo, Rythms of the world, and is one of a series of CD's used for a benifitial cause, the APE: Artists Project Earth is a association to raise awareness for the victims of enviromental disasters. And awareness it brought, using some of the worlds most talented artists and combining them with other great artists like the Buena Vista Social Club. But one word comes to mind when concidering both the music and the cause: heart warming. An, in a good way, provocative work of art. The style of the music is truly Cuban with a mix between Manu Chao and Sergio Mendez, with ofcourse the neccesary poppy sounds. Anyone in a dancing mood should definately drop by a music store in your neighbourhood and check it out! Here's the tracklist:

1. Clocks - Coldplay

2. Better Together - Jack Johnson

3. Dancing Shoes - Arctic Monkeys

4. One Step Too Far - Dido & Faithless

5. As Time Goes By - Ibrahim Ferrer

6. I Still Haven't Found What I?m Looking For - Coco & U2

7. She Will Be Loved - Maroon 5

8. Modern Way - Kaiser Chiefs

9. Killing Me Softly - Omara Portuondo

10. Ai No Corrida - Vanya &Quincy

11. Fragilidad - Sting

12. Don't Know Why - Vanya

13. Hotel Buena Vista - Aquila Rose & Idana

14. The Dark of the Matinee - Coco & Franz Ferdinand

15. High and Dry - Lele & Radiohead Bonus track

16. Casablanca - Ibrahim & Omara

Download the Torrent here
Or buy the album now at Amazon.com

Punk Rock

2007-08-28T17:28:00.000-07:00

Dear Readers,
This is my first blog entry so I would like to take the time to welcome you all,
In this blog I will discuss different types of music, their influences and the different artists,
Each week I will take one song and virtually discect it.
This week I would like to talk about punk music,
punk music like: Blink-182 and Sum-41 are actually very happy bands,
the trick with punk music is to have all the instruments playing most of the time,
this way you get an energizing blend named punk, it just works.
The mix is what gets the listener, the singing is secondary, the primary instrument is the electric guitar. Punk is mood-lifting, and fun to listen to.
This music is very much loved in the skating scene for it's energy and just rock.

Define punk:
Punks are rebels, mostly with no cause whatsoever, but they still rebel, with there clothes, hair and other items, they really show a non-conforming attitude, they feel that the music stimulates them. In my opinion the music is fun to listen to, the words are usually very well put together.

Mother of Punk:
The real mothers of punk are:
Blink 182
Sum 41
The Offspring

Thank you for reading,
To close here is a radiostation of the Offspring: